۱۹ مرداد ۱۴۰۵ – ۲۰:۱۵
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایلنا، عباس خداوردیان بازیگر سریال «صفر بیست و چهار» که این روزها از شبکه تماشا پخش میشود، درباره نقش خود در این سریال اظهار کرد: برای من همیشه مهم بوده که نقشها را از دل تجربههای شخصی عبور دهم، اما در مورد «حمزه»، این نزدیکی به شکل ویژهای اتفاق افتاد. حمزه شخصیتی است که اهل نمایش نیست و تمام تمرکزش بر مسئولیت و عمل است. این ویژگی برای من بسیار آشنا بود، چون در زندگی شخصیام نیز همواره تلاش کردهام بیش از حرف زدن، عمل کنم و نتیجه بدهام. همین شباهت باعث شد خیلی زود با روحیه او ارتباط برقرار کنم. نزدیکترین بخش نقش به زیست درونی من، احترام عمیق حمزه به مسئولیتهایش بود؛ او میداند هر قدم و هر تصمیمش بر جان انسانها اثر میگذارد. من نیز معتقدم هر کاری که انجام میدهیم، بهویژه در هنر، باید با صداقت و تعهد همراه باشد. این نگاه مشترک، پلی بود میان من و شخصیت.
وی ادامه داد: برای درک عمیقتر شخصیت «حمزه»، تنها به فیلمنامه اکتفا نکردم و از مسیرهای متعدد تاریخی، روانی و رفتاری به این نقش نزدیک شدم. نخستین گام، مطالعه منابع مرتبط با عملیاتهای هور بود. روایتهای شفاهی رزمندگان، خاطرات فرماندهان و مستندهای آن مقطع، کمک کرد فضای واقعی آن دوران را بهتر درک کنم. در طول فیلمبرداری و حتی پس از آن، همراه با برادرم عقیل بهرامی بهطور مستمر مستندهای دفاع مقدس را مرور میکردیم تا ارتباطم با حالوهوای آن فضا حفظ شود و شناخت عمیقتری شکل گیرد. مهمتر از منابع مکتوب، مشاهده و تحلیل تیپ فرماندهان واقعی بود؛ تلاش کردم درک کنم چگونه یک فرمانده میتواند هم سختگیر باشد، هم مهربان، هم مقتدر و هم انسانی. برای فهم لایههای درونی حمزه، به روشهای شخصی نیز رجوع کردم و سعی کردم تصور کنم فردی که مسئولیت جان دهها نفر را بر دوش دارد، چه فشار روانی را تجربه میکند. این بخش را با تخیل بازیگرانه و تجربههای شخصی خودم ترکیب کردم.
خداوردیان خاطرنشان کرد: پیچیدهترین لایه شخصیت «حمزه» به نظر من ترکیب صلابت فرماندهی با تنهایی درونی اوست. در ظاهر، او فرماندهای مقتدر است که نیروها به او اعتماد دارند و تصمیمهای دشوار را با قاطعیت میگیرد، اما پشت این چهره محکم انسانی تنها قرار دارد که بار مسئولیت جان دیگران را در سکوت تحمل میکند. این تضاد میان اقتدار بیرونی و فشار درونی، اصلیترین وجه پیچیدگی نقش برای من بود. حمزه اجازه نمیدهد ضعفش دیده شود، اما این به معنای فقدان احساس نیست؛ او بیش از همه احساس میکند و یاد گرفته این احساسات را پشت انضباط درونی پنهان کند تا دیگران بتوانند روی او تکیه کنند.