محمد قوچانی میگوید: دموکراسی نمیتواند هدف جنبش اصلاحات باشد، دموکراسی ابزار جنبش اصلاحات است. هدف جنبش اصلاحات رسیدن به یک سعادت، رفاه و توسعهای برای کشور است که مردم بتوانند زندگی خوبی داشته باشند.
آقای قوچانی در بخشی از مقاله خود با عنوان «تقدم تکنوکراسی بر دموکراسی» مینویسد: «البته بیتوجهی به امیرکبیر در نهضتی که نظریهپردازانش (همان مهندسان اصلاحات) حتی نسبت خود با مهندس مهدی بازرگان را انکار میکنند و بهصراحت نه بازرگان را اصلاحطلب میدانند و نه خود را وامدار او میدانند (مباحثه سید مصطفی تاجزاده و عباس عبدی: ماهنامه اندیشه پویا) چندان شگفتانگیز نیست. علت این حذف و سانسور تاریخ را باید در تمایز دو نوع اصلاحطلبی دانست؛ اول. اصلاحطلبی سیاسی که آن را بهطعنه اصلاحطلبی حکومتی میخوانند و دوم. اصلاحطلبی اجتماعی که بهتر است آن را انقلابیگری بخوانیم».