نماینده برخی از تولیدکنندگان دستکش پزشکی گفت: اصولا واردات با هدف تعدیل بازار مطرح می شود ولی کشورمان خوشبختانه جزء معدود کشورهای موفق جهان است که توانسته طی سالهای گذشته بخوبی در تولید انواع دستکش جراحی و معاینه پزشکی رشد کند و حتی رقیبی جدی برای سایرکشورها بویژه تولید کنندگان دستکش در آسیای شرقی باشد.
به گزارش خبرگزاری سلامت، رضا حسینی افزود: ما تولید کنندگان هیچ چیزی حتی حمایت از سوی دولت نمی خواهیم و بسیار مهم است که از وارد کنندگان این محصول نیز حمایت نکنند، در منطقه و کشورهای همسایه هیچ رقیب تولیدی وجود ندارد و حتی این توانمندی برای صادرات از ایران به کشورهای منطقه نیز مطرح است.
وی اظهار داشت: وزارت بهداشت به هر دلیل حاکمیتی و مدیریتی که برای من قابل احترام است، تشخیص داده تا نسبت به صدور مجوز واردات دستکش های جراحی و معاینه اقدام کند! ولی اصولا واردات زمانی انجام می شود که تولید کننده داخلی در انجام تعهدات تولیدی خود نا توان یا بی تعهد است و یا گران فروشی می کند، اما در مورد دستکش همه چیز برعکس است چون تولید کنندگان داخلی پیوسته فریاد می زنند که میزان تولیدات آنان برای کشور کافی است؛ پس چرا بی کیفیت ترین کالاهای وارداتی باید به چندین برابر قیمت در کشور فروخته می شود؟
این تولید کننده تصریح کرد: در حال حاضر سالانه حدود ۳۰ میلیون جفت دستکش تولید می کنم وهمچنین حدود هشت تولید کننده بزرگ و کوچک دیگر در نقاط مختلف ایران نیازهای کشورمان را بر طرف می کنند، با وجود اینکه ما هیچ یارانه و ارز دولتی دریافت نمی کنیم، وزارت بهداشت برای دستکش تولید داخل قیمت تعیین می کند اما پرسش اینجاست که چرا دستکش های وارداتی در سامانه مربوطه تا کنون قیمت گذاری نشده است و گاهی تا هفت برابر قیمت نمونه داخلی آن در بازار فروخته میشود!؟ پس بدین ترتیب با این حجم از درآمد امکان رانت مطرح است و واردکننده میتواند برای فروش محصول خارجی، مشتریان را به هر نحوی راضی به خرید کند!
به گفته حسینی، تولید دستکش بسیار بسیار حساس و دشوار است و با افتخار می گوییم که به همت نیروهای بومی محقق شده است و در دستان پزشکان، جراحان و کادر درمانی کشورمان بخوبی استفاده می شود. وقتی مواد اولیه وارد می کنیم، ۱۰ درصد مالیات ارزش افزوده برای مواد خام وارداتی در نظر می گیرند ولی محصول نهایی تولیدی با این حجم از هزینه های جانبی، معاف از دریافت مالیات بر ارزش افزوده است!
وی ادامه داد: برای ۳۰ درصد مواد مورد نیاز در این صنعت، تولید کننده باید از تالار بورس ارز تهیه کند و باقی مواد مورد نیاز در داخل تامین می شود ولی یک وارد کننده برای تهیه محصول خارجی(صفر تاصد) ارز تخصیصی دریافت می کند. بی شک ارز با هدفی تخصیص پیدا می کند که مراکز درمانی و بیماران با کمترین هزینه به کالای ارزانتر و مورد نیاز خود دست پیدا کنند، اما شاهدیم که دستکش های پزشکی وارداتی حتی تا هفت برابر گرانتر از نمونه تولید داخل در بازار فروخته می شود.
حسینی اظهار داشت: کیفیت تولید در کشورهای مختلف متفاوت و متنوع است بگونه ای که در برخی از کشورها از جمله هندوستان، تولید کنندگانی وجود دارند که در بدترین شرایط اقدام به تولید و بسته بندی محصول خود می کنند. برای اینکه محصول ارزان به مشتری برسد در بدترین شرایط و کیفیت مواد اولیه اقدام به تولید و عرضه میکنند تا سود بیشتری عاید آنان شود. بی شک مجوزهای کیفی و تاییدیه ها را در یک مکان مناسب دریافت می کنند ولی بطور حتم از آن تولیدات با کیفیت به ما نمیدهد تا ارزانتر باشد!