۰۸:۱۵ – ۰۳ شهريور ۱۴۰۵
نژادپرستی پدیدهای صرفاً اجتماعی، سیاسی یا تاریخی نیست؛ بلکه ریشههای عمیقی در ساختار روان انسان دارد.
باشگاه خبرنگاران جوان – دفاع مقدس دوازدهروزه و جنگ رمضان میزانسن حق و باطل را با وضوح بالا عیان کرد و بسیاری از انگارههای مردم کوچهوخیابان در شناخت بد و خوب، وطندوست و ایرانستیز و صواب و ناصواب را تغییر داد. در واقع، این دو رویداد مهم، تبدیل به اسباب و وسیلهای برای انقلاب معنا در ذهن مخاطب بود، بهطوری که اکنون دیگر نمیشود با دمزدن از مردم، ضدمردمیترین ایدهها و بنیانکنترین تفکرات را در قالب انتقاد از وضع موجود به خورد خلقالله داد و با عبور از وقایع ناگوار و تلخ دوباره رخ نوعدوستی گرفت.
چندی پیش «حسن آقامیری» بلاگر حوزه سخنوری لاحق در یکی از نطقهایش با پرخاش خطاب به مجری – کارشناسان برنامه «بهوقت ایران» مثلاً آنها را به شکل تندوتیزی نقد کرد؛ اما نکته مهمتر در این باره، حرفهای زشت او در رابطه با «سرباز روحالله رضوی» بود. مدیر آنلاینشاپ «ملک خاتون پارسیان» ضمن حمله به گردانندگان بهوقت ایران، در مورد کارشناس کشمیری این برنامه از الفاظی استفاده کرد که نگارنده هیچعلاقهای به بازگوییشان ندارد. آقامیری برای آنکه حقانیت رسانهای خویش را نزد پامنبریهایش اثبات کند، دست به دامان دیوار پوسیده فاشیسم زد. او عنوان کرد، چون سرباز روحاللهزاده ایران نیست، پس حق ندارد در مورد مسائل جاری مملکت حرف بزند، چه رسد به اینکه خدایی ناکرده بخواهد عیبوایراد دولت چهاردهم را بر زبان جاری کند! بنابراین معیار اظهارنظر برای آقامیری در باب مسائل حیثیتی «ایرانی بودن» بر مبنای دو اصل خاک و خون است و هر کس که در این حلقه جای ندارد و دست به انجام چنین جنایت بزرگ و هولناکی میزند باید فیالفور به حسابش رسید و کارش را یکسره کرد.
اما در همین ابتدا سؤال بزرگی در ذهن پدید میآید که اگر مبنای تحلیل اوضاع و شرایط برخورداری از شناسنامه ایرانی است، پس چرا مدعیان وطندوستی در مقابل غرب و کدخدای آن، یعنی سواران اسب سرکش سیاست در آمریکا سربهزیر میاندازند و با سکوت از کنار توهینهای گاهوبیگاه ترامپ و دارودستهاش میگذرند؟ مگر رفیق اپستین ایرانی است که به خودش اجازه میدهد در رابطه با مسائل داخلی ما شکر بخورد و هرچه دلش خواست بر زبان کثیفش بیاورد؟