آرتین زهرابی
واقعیت این است که محبوبیت را نمیتوان حذف کرد. همانطور که نمیتوان خاطره گزارش ایران و مراکش یا ایران و آرژانتین را از ذهن میلیونها نفر پاک کرد.
شب گذشته در حالی تصاویر خاطرهانگیز تیم ملی ایران از جامهای جهانی روی آنتن رفت که صدای عادل فردوسیپور از گزارش برخی مهمترین مسابقات تاریخ فوتبال ایران حذف شده بود. بازیهایی که میلیونها ایرانی آنها را با صدای فردوسیپور به خاطر میآورند، ناگهان با صدایی دیگر پخش شدند؛ گویی قرار است بخشی از حافظه جمعی فوتبال ایران بازنویسی شود.
مسأله البته فقط عادل فردوسیپور نیست. سالهاست ورزش ایران شاهد نوعی برخورد عجیب با چهرههایی است که محبوبیت آنها از مرزهای معمول فراتر رفته است. یک روز نوبت به علی دایی میرسد؛ اسطورهای که هنوز بهترین گلزن تاریخ فوتبال ملی آسیاست. روز دیگر رسول خادم در جایگاهی قرار میگیرد که انگار سالها افتخارآفرینی او برای کشتی ایران به فراموشی سپرده شده است.