مروری بر زندگی و زمانه زندهیاد بهروز رضوی؛
صدایی که حافظه شنیداری ایران شد
میتوان گفت فعالیت حرفهای بهروز رضوی در سال ۱۳۴۷ آغاز شد. او ابتدا در رادیو و در گروه «ادب امروز» به عنوان نویسنده فعالیت میکرد اما خیلی زود با شرکت در آزمون گویندگی و به دلیل داشتن صدایی متفاوت و توانایی کمنظیر در فن بیان، وارد عرصۀ گویندگی شد.
سرویس هنر خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)؛ محمدرضا رضوینیا، با نام هنری بهروز رضوی، از برجستهترین گویندگان، مجریان و صداهای ماندگار رسانه در ایران به شمار میرود؛ هنرمندی که نام او طی چند دهه با رادیو، ادبیات، روایتگری و فرهنگ شنیداری ایران پیوند خورده است. او در دهم دیماه سال ۱۳۲۶ متولد شد و بهواسطۀ شغل پدرش، تا هشتسالگی در شهر یزد زندگی کرد و سپس همراه خانواده به تهران بازگشت. رضوی تحصیلات ابتدایی خود را تا پایۀ دوم در مدرسۀ مارکار یزد گذراند و ادامۀ تحصیل را در تهران و در مدارس گلزار اصفهانی، مشعل دانش و بدر دنبال کرد. او سپس وارد دانشکدۀ هنرهای زیبای دانشگاه تهران شد و در رشتۀ معماری به تحصیل پرداخت اما تحصیلات دانشگاهیاش در سال سوم ناتمام ماند.
او در همان کودکی، مقدمه گلستان را خواند و بیش از سیصد غزل حافظ را به حافظه سپرد. جرقۀ اصلی گویندگی او، در دبیرستان و توسط دبیر ادبیاتی زده شد که از او خواست خطبههای نهجالبلاغه را در هیئت مدرسه بخواند. ذوق و شوق آن دوران باعث شد او از همان نوجوانی، با متون سنگین مأنوس شود. او همچنین از دوران کودکی و نوجوانی علاقۀ زیادی به موسیقی، ادبیات و هنر داشت. نواختن سنتور را از برادرش آموخت و در کلاسهای آواز اسماعیل مهرتاش نیز شرکت کرد.