به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، پیروزی انقلاب و بههمخوردن نظم پیشین دستگاههای حکومتی و اجتماعی باعث شد صدام حسین در عراق به خاک و خوزستان ایران طمع کند. اما همانطور که بسیاری از راویان جنگ گفتهاند، دفاع مقدس بهطور رسمی از ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ شروع شد و جنگ از تابستان آنسال برای بسیاری از رزمندگان و مدافعان ایران شروع شده بود. وقایع و شیطنتهای مرزی جداییطلبان ضدانقلاب در تابستان ۱۳۵۸ را هم نباید جدا از مسائل جنگ دانست.
شواهد حاکی از آن هستند که اقدامات عراق که پس از انقلاب انجام شدند، برای فراهمکردن زمینههای لازم برای آغاز جنگ بودند و تصمیم عراق برای تجاوز به ایران از مدتها پیش اتخاذشده بود و رهبری این کشور تنها مترصد فرصتی طلایی برای حمله به ایران بود که این فرصت بهطور رسمی در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ به دست آمد.
فرهاد درویشی در کتاب «ریشههای تهاجم؛ علل و زمینههای شروع جنگ ایران و عراق» که توسط مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس منتشر شده، درباره ریشههای تهاجم و تجاوز عراق به ایران نوشته است:
نخستین زمینهسازیهای تهاجم
انعقاد قرارداد ۱۹۷۵ میلادی الجزایر همواره از نظر راعلام کرد که از تمام کشتیها و نفتکشهایی که قصد عبور از شط العرب را دارند، خواسته میشود تا پرچم عراق را بر عرشه خود نصب کنند و مالیات عبور را نیز که مبلغ آن در بغداد تعیین خواهد شد، بپردازند. پسازآن رئیس دایره حقوقی وزارت خارجه عراق تأکید کرد که مقصد کشتیها هرکجا که باشد، حتی اگر قصد لنگر انداختن در بنادر ایران را داشته باشند، مشمول این قانون میشوند.
با اجرای چنینتمهیداتی، ارتش عراق در ۳۱ شهریورماه ۱۳۵۹ بهطور رسمی و با چند لشکر پیاده و زرهی و از سه محور اصلی غرب، میانه و جنوب مرزهای دو کشور، وارد خاک ایران شد و همزمان با این اقدام، هواپیماهای عراق به فرودگاههای شهرهای تهران، اهواز و تبریز حمله کردند.