حجتالاسلام احمد غلامعلی، معاون آموزش و پژوهش دانشگاه قرآن و حدیث، در گفتوگو با میزان ضمن تأکید بر ضرورت بازتعریف مفهوم دعا در جامعه، اظهار کرد: گاهی ما معنای واقعی دعا را بهدرستی درک نمیکنیم. دعا در اصل به معنای صدا زدن و جلب توجه است؛ همانگونه که وقتی فردی را صدا میزنیم و او برمیگردد و به ما نگاه میکند. دعا نیز نوعی جلب توجه الهی است و مرحله اجابت، مرتبهای پس از اصل دعا به شمار میرود. حداقل فایده دعا این است که انسان به صورت مستمر خود را در معرض توجه الهی قرار میدهد، هرچند خداوند همواره به بندگان خود توجه دارد.
وی افزود: اینکه انسان با خدا سخن بگوید و با حقیقتی فراتر از عالم ماده ارتباط برقرار کند، همان دعاست. به همین دلیل، دعا کردن امری فطری است و در میان همه انسانها وجود دارد؛ چه افراد متدین و چه کسانی که دینداری کمتری دارند. کمتر کسی را میتوان یافت که مطلقاً با خدا بیگانه باشد. قرآن کریم نیز تصریح میکند که اگر دعا و توجه به درگاه الهی نباشد، عنایت و توجه خاص خداوند نیز معنا پیدا نمیکند. مشکل اصلی از آنجا آغاز میشود که انسانها اغلب فقط در زمان گرفتاری و بحران به یاد خدا میافتند، در حالی که اگر انسان در همه حالات با خدا نجوا داشته باشد، در حقیقت در حال دعاست.
معاون آموزش و پژوهش دانشگاه قرآن و حدیث با اشاره به آثار گسترده دعا در زندگی فردی و اجتماعی تصریح کرد: دعا صرفاً درخواست حاجت نیست، بلکه آثار عمیقی مانند آرامش، تلاش، معرفت دینی، نظم، اخلاقمداری، همدلی با دیگران و نفی حرص، آز و فساد در آن نهفته است. اگر دعاها بهدرستی خوانده و فهمیده شوند، انسان را به سمت یک سبک زندگی اخلاقی و مسئولانه سوق میدهند. دعا انسان را نسبت به رفتار خود و جامعه حساس میکند و او را از بیتفاوتی دور میسازد.