در میان تمام زوایای ویدئوی منتشرشده از اقدام به ترور ترامپ، صحنهای هست که فراتر از سیاست و تیراندازی، عمق یک تمدن و ادعای آن را برملا میکند.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، لحظهای که گلولهها به سوی سکو شلیک میشود، مردان حاضر — از جمله محافظان و مقامات — غریزهی اولشان را دنبال میکنند؛ نجات خود، آن هم بی میل و بی توجه به زنان.
زنانی که از بانفوذترین و مهم ترین زنان جامعه امریکا هستند، در آن آشوب رها میشوند. بادیگاردها، که سالها آموزش دیدهاند، حواسشان فقط به «ارزشهای» سیاسیِ دیکته شده و سلسلهمراتب قدرت است؛ نه به مادران، همسران و دخترانی که کنارشان ایستاده بودند. مقامات هم، بیهیچ تردیدی، فقط به فکر جان خودشان هستند. زنان باید خودشان را نجات دهند.
اصول امنیتی و اهمیت مقامات به جای خود، اما یک سئوال همچنان جای طرح دارد: پس زنان چه؟ آن هم زنانی در این سطح…، جایگاه سایر زنان جامعه به کنار.
البته این به معنای نفی مشکلات واقعی زنان ایران نیست؛ که اتفاقا کاستی ها باید هم برطرف شود. اما نشان میدهد که «حقوق زنان» در غرب مدرن، گاهی بیش از آنکه یک پروژهی انسانی باشد، ابزاری ایدئولوژیک برای سلطه فرهنگی و سیاسی است. وقتی خودشان در لحظهی خطر، زنانشان را تنها میگذارند، چگونه میخواهند برای زنان سرزمین هزارسالهی ما و دیگر کشورها نسخه بپیچند؟
آینهای بود این فیلم؛ آینهای که غرب را نه آنگونه که حرف میزند، بلکه آنگونه که غریزهاش حکم میکند و در ذاتش نهفته است، نشان داد. و در همین آینه، تفاوت یک فرهنگ با ادعاهای توخالیاش، روشنتر از همیشه جلوه کرد.