مرضیه دارابی – «یکی از حیرتانگیزترین و باشکوهترین کشتیهای جهانی ۱۹۵۹ مربوط به امامعلی حبیبی بود. او با آن دستان بلندش، به زیبایی هر چه تمامتر فن میزد.» امیر حاجرضایی این را میگوید و تأکید میکند که حالا آخرین بازمانده از تیم جهانی تهران هم درگذشته است.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، بعد از درگذشت دخترش، روزها و ساعات خوبی را سپری نکرد، کارشناس برجسته فوتبال و راوی تاریخ ورزش ایران. امیر حاجرضایی را خیلیها به اسم فوتبال میشناسند. مربی و کارشناس برجسته فوتبال، اما «کارشناس زبده ورزش ایران» و یا «راوی کمنظیر تاریخ ورزش» شاید عنوان به جاتری برای او باشد. برای حاجرضایی که خوب واژهها را کنار هم میچیند و گویی شعر میسراید. منصف و با اطلاعاتی قوی، شاید تاریخی زنده برای ورزش ایران.
امامعلی حبیبی که دوم شهریورماه ۱۴۰۴ در سن ۹۵ سالگی درگذشت، حاجرضایی خاطراتی را به یاد آورد که مثل همیشه با زبانی شیوا و گرم منتقلشان کرد. گفتوگوی خبرنگار تابناک با امیر حاجرضایی را در زیر میخوانید:
تابناک: اولین تصویری که از امامعلی حبیبی به خاطر تعددی بیاوری و ممکن است با واقعیت هم نخواند و چون همه دوستش دارند آن را میپذیرند. خصوصیات اخلاقی، جوانمرگ شدن و قهرمانیهای او سه فاکتوری بود که تختی را بزرگتر از سایرین کرد. مثلاً دوستان نزدیکش میگفتند ای کاش در جهانی ۱۹۶۶ تولید و کشتی نمیگرفت، چون دوستش داشتند باختش را نمیتوانستند تحمل کنند. تختی جایگاه خودش را داشت، امامعلی حبیبی جای خودش را و عبدالله موحد که عمرش دراز باد هم جایگاه خودش. قیاس کردن آدمها درست نیست. همه آنها برای کشتی ما افتخار آفریدهاند.