پانزدهم اردیبهشت، روز ملی شیراز؛ شهری که در سختترین روزهای تاریخ ایران ویران نشد و پناهگاه اندیشمندان و نماد صلح پایدار شد.
خبرگزاری مهر- مجله مهر؛ عطیه جواره: پانزدهم اردیبهشت، روز ملی شیراز، در دل زیباترین ماه سال فرا رسیده. شهری که هوایش آمیخته با عطر بهار نارنج است و نسیمش از وادی ادب میوزد و مردمش نیز از دیرباز زیستن را با شعر و مهربانی آموختهاند. در این روزها، شیراز غرق عطر گلهای اردیبهشتی است که هوایی معتدل دارد و بادخنک بهاری از بلندای دروازه قرآن تا پای سروهای حافظیه را درنوردیده است. هر کس این روزها پا به این شهر بگذارد، افزون بر زیبایی باغها و خنکای شبانگاه، چیز دیگری نیز حس میکند، آرامشی که ریشه در پیوند دیرینه این دیار با مفهوم «صلحنان بر اصول دیرین خود تأکید دارد و زمانی وارد جنگ میشود که برای دفاع از حریم خود ناچار باشد و هیچگاه آغازگر آتش در جهان برای قدرت افروزی نبوده است.
پیوند شیراز به عنوان کانون فرهنگ و صلح با الگوی دفاع مشروع ایران زمین از مرزهایش، روایتی واقعی است. مردمان این دیار، صلح را نه یک شعار، بلکه سبکی از زیستن میدانند و این، همان پیامی است که روز شیراز در دل خود نهفته دارد؛ پیامی برای تمام کسانی که ایران را جز جنگ و التهاب نمیبینند. ایران، آنگاه که طرف جنگ شود، در قامت مدافعی سرسخت ایستاده است، نه مهاجمی متجاوز و شاعران شیراز، قرنها پیش، اسناد این حقیقت را سرودهاند و در تاریخ، در کنار هر آنچه در کارنامه این سرزمین خوانده شود، یک سطر پررنگ حضور دارد، ایران حتی در سالهای سخت سرزمین صلح و دوستی است و شیراز، حافظه زنده این حقیقت تا همیشه جاودان است.