شیده و چند درس از روزنامه‌نگاری در میدان

عصرایران؛ رسول عوده‌زاده – در روز خبرنگار، بیشتر از هر چیز یاد شیده لالمی می‌افتم. نه فقط به خاطر اینکه روزنامه‌نگاری اجتماعی بود، نه فقط به خاطر گزارش‌هایی که نوشت و نه حتی به خاطر قلم شیوا و نگاهی که به آدم‌های معمولی داشت بلکه بیشتر به این دلیل که چند روزی در کنار او بودن، برای من چیزی شبیه یک کلاس فشرده روزنامه‌نگاری بود؛ کلاسی بدون تخته و جزوه و درس رسمی، اما با یک دنیا راه رفتن، دیدن، پرسیدن، صبر کردن و دوباره پرسیدن.

 

آن روزها شاید خودم هم نمی‌دانستم بعضی چیزهایی که از شیده می‌بینم، بعدها این‌قدر در ذهنم می‌ماند اما حالا که سال‌ها از آن روزها گذشته، وقتی به خبرنگاری و گزارش‌نویسی فکر می‌کنم، بخشی از تعریفم از این حرفه به همان چند روز برمی‌گردد.