
به گزارش بولتن نیوز به نقل از علم امروز، دیوان عارف گرانمایه ی ایران زمین حافظ شیرازی با بیت معروف بالا آغاز می شود» بیتی بحث برانگیز که مصرع اول آن را منتسب به یزید بن معاویه می دانند فردی که اعمال و جنایتهایش چهره ای کریه از او در صفحات تاریخ به جای گذاشته است.
به راستی چرا حافظ از این مصرع استفاده کرده است؟آیا علت زیبایی بیش از حد مصرع یا ناتوانی شاعر خوش قریحه در سرودن مصرعی مشابه بوده است!؟پرسشی دیگر: با چه قصدی شاگردان استاد به هنگام جمع آوری اشعار این غزل خاص را در ابتدای دیوان جای دادند؟ آیا چون با الف آغاز می شود و به پایان می رسد؟ یا چون زیباترین غزل سروده شده ی شاعر است؟
به نظر اینجانب شاعر به عمد می خواسته توجه مخاطب را به نگرشی جلب کند که می تواند باز هم باعث به وجود آمدن افرادی نظیر یزید و اطرافیانش شود.
