به گزارش خبرگار سیاسی خبرگزاری آنا، تاریخ معاصر ایران هرگاه به نقاط عطف خود رسیده، نام تبریز و آذربایجان در صف اول درخشیده است. این درخشش صرفاً یک توصیف شاعرانه نیست، بلکه یک فکت تاریخی در تحلیلهای ساختاری قدرت است. قیام ۲۹ بهمن ۱۳۵۶، نمونه بارزی از وقتشناسی و اقدام بههنگام بود که مسیر انقلاب را هموار کرد.
در آن مقطع، آذربایجان با درک صحیح از انسداد سیاسی رژیم گذشته، مفصلی میان قیام قم و سراسر ایران ایجاد کرد که منجر به سقوط دومینوی سلطنت شد. این الگوی رفتاری یعنی تبدیل پتانسیل محلی به پیشران ملی، امروز نیز در حال بازتولید است.
امروز و در آستانه سالروز آن قیام، حضور دوبرابری مردم تبریز در راهپیمایی ۲۲ بهمن ثابت کرد که آن نشاط و بیداری انقلابی همچنان در رگهای این ملت جاری است. از منظر سیستمیک، افزایش دوبرابری مشارکت در یک مقطع حساس، نشاندهنده شکست پروژههای مهندسی افکار عمومی است که به دنبال القای خستگی و انفعال در بدنه جامعه بودند. تبریزیها نشان دادند که نه تنها فریب بازیهای سیاسی دشمن را نمیخورند، بلکه خود پیشران حرکتهای ملی هستند. این حضور مژدهبخش، بهویژه حضور نسل جوان در میدان، نشاندهنده تداوم آرمانهایی است که از دهههای گذشته به ارث رسیده است. ورود نسل سوم و چهارم به این معادلات، به معنای نوسازی نرمافزاری نظام و تضمین تداوم آن در دهههای آتی است که محاسبات دشمن برای گسست نسلی را ابطال میکند.