دوشنبه 23 شهريور 1405 18:45 ساعت
برآوردها حاکی از آن است که سهم تجمیعی لیکود و جریان اصلی اپوزیسیون( حزب یاشار به رهبری آیزنکوت) در بهترین سناریو به دشواری از مرز ۴۰ کرسی فراتر میرود و در برخی مدلسازیها حتی به کمتر از آن نزول میکند.
گروه بینالملل-رجانیوز: یک متغیر ساختاری بسیار کلیدی در جامعهشناسی سیاسی و رفتار انتخاباتی اسرائیل وجود دارد که تحلیلگران انتخابات کنست و اسرائیل عموماً از آن غفلت میکنند؛ اگر الگوهای توزیع آرا در نظرسنجیهای معتبر و جریان اصلی (نه پیمایشهای سوگیرانه و قطبیشدهای نظیر مؤسسه فیلبر) بازتابدهنده واقعیت صندوقها باشند، صرفنظر از ترکیب نهایی ائتلاف حاکم، نظام سیاسی اسرائیل در آستانه ورود به فاز پراکندگی و تمرکززدایی بیسابقه حزبی قرار دارد؛ مرحلهای که در آن احزاب بزرگ فراگیر و مردممحور – همان تکقطبیهایی که در اوج تاریخ خود، مانند کارگر و لیکود بودند – عملاً اندک اندک از صحنه سیاست اسرائیل ناپدید میشوند.
از منظر پیشینه تاریخی دادههای پارلمانی، تاکنون رکورد نحیفترین حزب پیروز در تاریخ کنست به ائتلاف «اسرائیل واحد» به رهبری ایهود باراک در انتخابات سال ۱۹۹۹ تعلق داشت؛ حزبی که تجسمی از بدنه حزب کارگر بود و با تنزل به تنها ۲۶ کرسی توانست جایگاه نخست را حفظ کند. تصادفاً، آن دوره ثبتکننده پایینترین ضریب تجمیع آرا در دو حزب پیشتاز نیز بود؛ مجموعاً ۴۵ کرسی (اسرائیل واحد + لیکود). نزدیکترین برآیند به این وضعیت، انتخابات ۲۰۲۱ پارلمان بود که مجموع کرسیهای لیکود و یشعتید به ۴۷ کرسی رسید؛ هرچند در آن مقطع هنوز لیکود نقش یک حزب بزرگ متعارف را با ۳۱ کرسی ایفا میکرد و یش عتید (با ۱۷ کرسی) در جایگاه حزبی متوسط قرار داشت؛ زیرا برای بیرون راندن نتانیاهو از قدرت، لاپید بسیار محتاطانه کمپین ایحاد کرده بود و اندازه بلوک خود را بر اندازه حزبش اولویت داده بود.