یکی از این گزارهها، مسأله طبقاتی شدن یا به تعبیر دقیقتر، طبقاتیتر شدن اقتصاد و معیشت عمومی در پی شکاف دیجیتال در ایران است. منظور از شکاف دیجیتال چیست؟ یعنی آن بخشی از اقتصاد که با هوش مصنوعی (AI) و فناوریهای دیجیتال ادغام میشوند، رشد و بهرهوری چشمگیری پیدا کنند و بخش دیگری که بهدلیل کمبود دسترسی، داده، سرمایه یا مهارت از دسترسی به ابزارها و زیرساختهای فناوری دیجیتال محروم هستند از رشد اقتصادی عقب بمانند. در ایران امروز نشانههای این خطر را میتوان با چند شاخص روشن و علمی ارزیابی و رهگیری کرد که برخی از مهمترین آنها را مرور میکنیم.
*دسترسی موبایلی فراگیر اما فریبنده
در ایران تعداد ارتباطات از طریق ابزارهای تلفن همراه بیش از ۱۶۰درصد جمعیت گزارش میشود که نشاندهنده اشباع سیمکارت/دستگاه است ولی این آمار لزوما بهمعنای دسترسی برابر به پوشش اینترنت مناسب یا پهنباند باکیفیت نیست. بسیاری هنوز به سرویسهای جهانی یا ابزارهای محاسبات ابری و کیفیت مناسب پردازش گرافیکی و دیجیتال (GPU) برای توسعه AI دسترسی ندارند.