عربی و انگلیسی دو زبان رایج برای یادگیری در مدارس هستند که نظر به همه جهات، برآیندی نزدیک به صفر دارند و از این آموزشها، هیچگاه یادگیری واقعی برنیامده است.
به گزارش خبرنگار اجتماعی تابناک؛ در ایران، زبانهای مختلفی برای یادگیری محبوبیت دارند و دلایل این علاقه نیز به نیازهای تحصیلی، شغلی و مهاجرتی یا دسترسی به منابع علمی و فرهنگی جهانی بستگی دارد. همچنین در سالهای اخیر، آموختن زبان دوم به عنوان ابزاری جهت بالا بردن توان مغزی مطرح شده است، و قریب به اتفاق همه این آموزشها در جایی غیر از مدارس انجام میشود. اگر آموزش و پرورش باعث دلزدگی از یادگیری زبانهای خارجی نشود، شاهکار کرده است.
نقش آموش و پرورش؛ تقریبا هیچ
سؤال مهمی در این بین سرگردان است و دیگر حتی کسی به ذهنش خطور نمیکند که اصولاً باید این سؤال را پرسید و نهادهای مربوطه را وادار به پاسخگویی کرد. ثمره همه آموزشهای زبانی در آموزش و پرورش چه بوده است؟ مخصوصاً درباره زبان عربی که در واقع از اولین سالهای آموزشی و با اهمیت دادن به یادگیری قرآن مجید به دانشآموز ارائه میشود، چه مقدار علاقهمندی را برانگیخته است؟ شواهد و قرائن نشان میدهد اتفاقاً هر چه دوره آموزش یک زبان در مدارس طولانیتر بوده، عدم تمایل بیشتری را برانی در دنیای امروز و نیاز به آن در زمینههای علمی، فناوری و اقتصادی، آموزش زبان انگلیسی بهعنوان یکی از دروس اصلی در مدارس و دانشگاهها قرار گرفته است.
همچنین، در برخی موارد، زبانهای دیگر مانند عربی، فرانسه و آلمانی نیز در برنامههای آموزشی گنجانده شدهاند، اما زبان انگلیسی همچنان اولویت اصلی است. آموزش زبانهای خارجی در ایران، بهویژه زبان انگلیسی، در طول تاریخ تحت تأثیر عوامل سیاسی، اجتماعی و فرهنگی قرار داشته است. در حالی که زبان انگلیسی بهعنوان زبان اصلی آموزش زبانهای خارجی در مدارس شناخته میشود، چالشها و نگرانیهای فرهنگی نیز همچنان وجود دارد.