سفر حج به هر شکل و صورت تجربهای منحصربهفرد محسوب میشود. هم از آنرو که بسیاری از مسلمانان در حسرت این سفر آه میکشند هم اینکه سفر حج به زیارت کعبه و مسجدالنبی ختم نمیشود
جوان آنلاین: سفر حج به هر شکل و صورت تجربهای منحصربهفرد محسوب میشود. هم از آنرو که بسیاری از مسلمانان در حسرت این سفر آه میکشند هم اینکه سفر حج به زیارت کعبه و مسجدالنبی ختم نمیشود، زائر خانه خدا سفری را به درون خود آغاز میکند. نویسندگان بسیاری روایت خود را از این تجربه شگفت انسانی به رشته تحریر درآوردهاند. در آستانه آغاز ایام حج سال ۱۴۴۶ هجری قمری، تعدادی از این کتابها را مرور میکنیم.
«خسی در میقات» سفری به درون
کمتر کسی است که اسم «خسی در میقات» نشنیده باشد. جلالآلاحمد قصد داشت سفرنامههایی درباره چهار قبله جهان بنویسد و منتشر کند. سفرنامههایی از مکه، امریکا، اسرائیل و سفر روس. سفر حج، اما برای آلاحمد متفاوت بود و سفرنامه آن هم متفاوت شد تا آنجا که این کتاب از مشهورترین سفرنامههای حج به زبان فارسی است. او در این سفرنامه پر توصیف و جزئیات، ایمان خود را بازمییابد. آلاحمد که تا چند صباح پیش از این از مناسبات و آیینهای دینی گریزان بود در این سفر به دریای متکثر مسلمانی میپیوندد که همگی گرد یک معنی طواف میکنند و ناگزیر از پیوستن به آن، فصلی نو در زندگی خود باز میکند.
در بخشی از این کتاب میخوانیم:
«من هیچ شبی چنان بیدار نبودهام و چنان هشیار به هیچی. زیر سقف آن آسمان و آن ابدیت، هرچه شعر که از بر داشتم خواندم- به زمزمهای برای خویش – و هرچه دقیقتر که توانستم در خود نگریستم تا سپیده دمید و دیدم که تنها «خسی» است و به «میقات» آمده است و نه «کسی» و به «میعاد»ی و دیدم که «وقت» ابدیت است، یعنی اقیانوس زمان و «میقات» در هرلحظهای و هرجا و تنها با خویش، چراکه «میعاد» جای دیدار تست با دیگری، اما «میقات» زمان همان دیدار است و تنها با «خویشتن» و دانستم که آن زندیق دیگر میهنهای یا بسطامی چه خوش گفت وقتی به آن زائر خانه خدا در دروازه نیشابور گفت که کیسههای پول را بگذار و به دور من طواف کن و برگرد و دیدم که سفر وسیله دیگری است برای خود را شناختن. اینکه «خود» را در آزمایشگاه اقلیمهای مختلف به ابزار واقعهها و برخوردها و آدمها سنجیدن و حدودش را بهدستآوردن که چه تنگ است و چه حقیر است و چه پوچ و هیچ.»
«سفر به قبله» روایتی مختصر و شیرین