دوشنبه 17 خرداد 1395 16:11 ساعت

چرا باید «انقلابی بودن» را در «فعالیّتهای سیاسی» خلاصه کرد؟ نهضت اسلامیِ امام خمینی، یک نهضت «اعتقادی» و «ایدئولوژیک» بود که نتایج و دلالتهای سیاسی و حاکمیّتی داشت. بر این اساس، «زمینهسازی فکری و فرهنگی برای استقرار حکومت اسلامی»، خود نوعی «مبارزه» نیست؟ و اگر این تحلیل صحیح نیست، آیا آیتالله مرتضی مطهری را میتوان عنصری انقلابی دانست، در حالیکه فعالیّت مبارزاتی بسیار ناچیزی داشت و حداکثر دو بار دستگیر و برای مدّت کوتاهی به زندان افکنده شد؟
گروه سیاسی رجانیوز – مهدی جمشیدی*: حجتالاسلام و المسلمين سیدحسن خمینی در همایش «گفتمان اسلام سیاسیِ امام خمینی و جهان معاصر» که در تاریخ دوازدهم خردادماه سال جاری برگزار شد، نکاتی را دربارهي «تحجّر» گفته است که به نظر میرسد پارهای از بحث وی، با اندیشههای امام خمینی – رحمه الله علیه- و واقعیّتهای تاریخیِ انقلاب اسلامی، همخوانی و مطابقت ندارد. ایشان در این سخنرانی گفته است که متحجّران در دورهي پیش از انقلاب، مبارزه بر ضدّ حکومت پهلوی را حرام میدانستند و یا اینکه اهل مبارزه نبودند، اما بعد از پیروزی انقلاب، به جریان انقلاب پیوستند. او اضافه میکند که امروز، عدهای از متحجّران، سردمداران اندیشهای شدهاند، به طوریکه دیگران را محاکمه میکنند و معیار تشخیص حقّ از باطل شدهاند.
اندک آشنایی با فضای رسانهای و سیاسی روشن میکند که مقصود وی از این کنایه، آیتالله مصباحیزدی است. این شبهه که آیتالله مصباحیزدی، تفکّر متحجّرانه دارد و با نهضت امام خمینی موافق نبوده و انقلابیگری او در دورهي پس از رحلت امام، مصلحتی و منفعتجویانه است، شبههای است که بارها مطرح شده و بارها نیز پاسخ داده شده است، اما کسانی که در پی غرضورزی سیاسی و تخریبگری هستند را با حقیقت کاری نیست، که انتظار داشت چنانچه پاسخ به شبهه و اشکال داده شد، سر تسلیم فرودآورند و حقّ را بپذیرند. با این حال، مهم است مردمی که این شبهات را میخوانند، با پاسخ آنها نیز روبرو شوند و حجّت بر آنها تمام گردد.
