به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، هفتم تیر ۱۳۶۰ صدای انفجار مهیبی محله سرچشمه در جنوب تهران را لرزاند، صدا مربوط بود به انفجار دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی که همزمان با جلسه اعضای این حزب به ریاست آیت الله دکتر سید محمد حسین بهشتی به وقوع پیوست.
نیروهای امدادی و مردمی که با صدای انفجار به محل آمده بودند ناباورانه متوجه شدند که در این حرکت تروریستی گروهک نفاق؛ شهید بهشتی یکی از معماران فکری نظام و از یاران امام خمینی (ره) و ۷۲ نفر از یارانشان به شهادت رسیده اند.
اینگونه شد که هفتم تیر در صفحه تقویم جمهوری اسلامی ایران به تلخی ثبت تاریخ شد.
بنابر روایت صدا و سیما، شهید سید محمدحسین بهشتی دوم آبان ۱۳۰۷ هجری شمسی در اصفهان دیده به جهان گشود. پدرش از روحانیان اصفهان و امام جماعت مسجد لومبان بود. وی از چهار سالگی به مکتب رفت و در اندک زمانی قرائت قرآن و خواندن و نوشتن را آموخت و با ورود به دبیرستان به دلیل علاقه به تحصیل علوم دینی، مدرسه را رها کرد و در سال ۱۳۲۱ وارد حوزه علمیه شد. سال ۱۳۲۵ یعنی در هجدهمین بهار زندگی خود به قم عزیمت کآن، آبرو و حیثیت و عمر و جان خود را برای انقلاب مصروف داشت و در این راه از هیچ چیزی فروگذاری نکرد.
شهید بهشتی از همان ابتدای نهضت و سالهای غربت امام و یارانش در اندیشه جهاد و به ویژه در فکر کادر سازی در میان نیروهای انقلابی بود و با توان و تسلطی که بر علم دینی و مباحث روز جهان و زبانهای بین المللی و مباحث کلامی و مدیریتی دنیای معاصر داشت به عنوان عنصری پویا و فعال در عرصه نهضت انقلابی امام چه پیش و چه پس از پیروزی انقلاب، به شمار میرفت.
ختم کلام اینکه هر چند منافقین سیه روز با حذف شخصیتهای بزرگی، چون شهید آیت الله بهشتی، شهید مطهری، شهید رجایی، شهید باهنر و موجب محروم شدن ملت بزرگ ایران را از وجود این عزیزان شدند، اما قطعا نتوانستند در راه انقلاب و اسلام خدشه وارد کنند.
بی شک موفقیتهای امروز کشور در حوزههای مختلف سیاسی و نظامی و علمی و فرهنگی و همچنین منطقهای و جبهه مقاومت حاصل زحمات شهیدانی است، که لحظهای از دست و کوشش بر نداشتند.