جشنوارهها همیشه بیش از آنکه فقط محلی برای نمایش فیلم باشند، بهانهای برای سنجش وضعیت فرهنگی و هنری یک جامعه محسوب میشوند. هر جشنوارهای که در قالب یک رویداد چندروزه برگزار میشود، درواقع آیینهای است که نشان میدهد سینما کجا ایستاده، چه دغدغههایی دارد و چه روایتهایی را به مرکز توجه آورده است. جشنواره فیلم شهر نیز چنین نقشی را به دوش میکشد؛ جشنوارهای که نه از دل یک نهاد خصوصی یا صنفی، بلکه از دل یک نهاد شهری شکل گرفته و بنابراین با یک مفهوم بسیار مشخص «زندگی شهری و روایتهای آن» سروکار دارد. این جشنواره تلاش میکند تجربه انسان در شهر را از زاویههای مختلف ببیند؛ از شلوغی و فرسودگی گرفته تا امید، حرکت، تغییر و حتی خاطرههایی که در کوچهها و ساختمانها و مسیرهای هر روزه تکرار میشوند.
امسال جشنواره فیلم شهر گرچه باز هم در سکوت و بیسر و صدا کار خود را آغاز کرد اما کمی بیشتر توجهها را از سوی اهالی رسانه به خود جلب کرد؛ نه به خاطر هیاهو یا جنجال، بلکه به این دلیل که ترکیب داوریهای آن نشان میدهد برگزارکنندگان تلاش کردهاند وزن و ارزش حرفهای جشنواره را بالا ببرند. انتخاب داورانی که تجربه کافی دارند و سالها در سینما کار کردهاند، نشانهای از تصمیم برای ایجاد یک فضای جدیتر، منظمتر و قابل اعتمادتر است. داورانی که جشنواره امسال کنار هم قرار گرفتهاند، نه فقط اسم هستند، بلکه هر کدام سابقه عملی در ساخت، نقد، تولید یا تحلیل سینما داشتهاند و این مسأله مهمی است؛ چون جشنواره تنها زمانی معنا پیدا میکند که ارزیابی آثار در آن بر پایه فهم واقعی از سینما باشد.