میناب امروز، شهرِ «شجره طیبه» است؛ درختی که ریشههایش در خونِ 168 شهید تنیده شده است. حضورِ حداکثری مردم در این تشییعِ باشکوه، پیامی صریح به تاریخ است: تا وقتی عطرِ این لالههای گلگون در شهر میپیچد، درس ایثار فراموش نمیشود.
به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی«هرمز»؛ امروز، آسمان میناب رنگ و بوی دیگری دارد. خورشید که سر از کوههای شرق هرمزگان برآورد، نه برای تابیدن بر قامت نخلهای استوار، که برای نظاره کردن صحنهای برآمده است که تاریخ این دیار تا سالها در حافظه خود حک خواهد کرد. امروز میناب، شهرِ مهربانیها و نخلهای ایستاده، در سوگ ۳۵ شهید تفحص شده است. سیوپنج دانشآموز و معلمی که در نهم اسفندماه، در مدرسه «شجره طیبه» چنان درسی از ایثار را به شاگردان تاریخ آموختند که کلاس درسشان تا ابد در قلب این مردم ماندگار شد.
فضای شهر از صبحگاه امروز در هاله ای از اندوه و افتخار پیچیده است. صدای مرثیهخوانی از هر کوی و برزن به گوش میرسد و پرچمهای سیاه و سبز، گویی در میان بادِ جنوب، پیامآورِ خبری هستند که در انتظار شنیدنش بودیم؛ قطعاتی از «بچهها برگشتند.» پس از چشمانتظاری، پس از هزاران شبِ دلهره و امید، آزمایشهای DNA، رازِ سر به مهرِ تفحصشدگان را گشود. سیوپنج شهیدِ سرافراز، سیوپنج گُلِ پرپر شده از باقیات پیکرهای پاک شهدا که امروز قرار است در آغوش خاکِ زادگاهشان آرام گیرند.
وقتی به میان جمعیت میروی، دیگر خبری از تفاوتِ سن و سال نیست. پیرمردی که با عصا و قامتِ خمیده، با چشمانِ اشکبار به تابوتهای پیچیده در پرچم نگاه میکند، دست در دست کودکی دارد که عکسی از شهید را در آغوش گرفته است.