15 / 06 /1404
به گزارش خبرنگار آنا، نظام آموزش عالی کشورمان، همانند بسیاری از نظامهای آموزشی دیگر، دارای ساختارهای متنوعی است که هر یک سیاستهای مالی و شهریهای خاص خود را دنبال میکنند. یکی از این سازوکارها، تاسیس پردیسهای خودگردان در دانشگاههای دولتی است؛ طرحی که در سالهای اخیر با هدف توسعه ظرفیت پذیرش دانشجو و همچنین فراهم آوردن منابع مالی جدید برای دانشگاهها، راهاندازی شده است.
این پردیسها گرچه از نظر سازمانی به دانشگاههای مادر دولتی تعلق دارند. اما در عمل، استقلال مالی کاملی را تجربه میکنند و برای ارائه خدمات آموزشی، شهریه دریافت میکنند. به طور معمول، شهریه پردیسهای خودگردان دانشگاههای دولتی، بهخصوص در رشتههای پرمتقاضی مانند پزشکیانات و اساتید دانشگاههای دولتی بهرهمند میشوند که دانشجویان نوبت روزانه و شبانه نیز از آنها استفاده میکنند. کلاسها در همان فضاهای آموزشی برگزار شده و ساختمان مجزایی برای این پردیسها در نظر گرفته نمیشود. با این حال، ارقام بالای شهریه در این دورهها، بار سنگینی بر دوش هزاران دانشجو و خانوادههایشان نهاده است. در رشتههای علوم پایه و انسانی نیز این روند صعودی در شهریه پردیسهای خودگردان مشاهده میشود و در بسیاری از موارد، شهریه این بخش از دانشگاههای دولتی از دانشگاه آزاد بیشتر است.