آنها یک قطعه شفاف را ارائه دادند که حاوی مدارهای الکترونیکی با ضخامت موی انسان بود و مانند یک خالکوبی موقت به پوست اعمال میشد.
این مدارها میتوانستند برای نظارت بر سیگنالهای الکتروفیزیولوژیکی مرتبط با قلب، ماهیچهها و همچنین فعالیت مغزی اولیه به کار روند.
به منظور ارتقاء کارآیی این فناوری، تیم کولمن هماکنون جایگاه الکترودها را برای شکار امواج مغزی پیچیدهتر بهینه کرده است و این موضوع را با نظارت بر سیگنالهای P300 در جلوی مغز نشان دادهاند.
این سیگنالها زمانی ظاهر میشوند که فرد به یک محرک توجه میکند.