به گزارش سرویس شعر پایگاه خبری ساعدنیوز، این غزل از شهریار بیانگر دلتنگی، حسرت، تنهایی و امید به وصال است.
شاعر از زندگی خود و از دست رفتن جوانیاش در سختی و غم گله میکند. دوری از مادر، دوستان و عزیزان او را اندوهگین کرده و آرزو میکند دوباره به آنان برسد. او عشق را نیرویی میداند که به زندگی معنا و جاودانگی میبخشد.
استاد سید محمدحسین بهجت تبریزی، مشهور به شهریار، یکی از ستارگان درخشان آسمان شعر و ادب فارسی است. اشعار او، چه به زبان شیرین فارسی و چه به زبان دلنشین ترکی آذربایجانی، آینهای تمامنما از احساسات لطیف، دردهای مشترک انسان و زیباییهای طبیعت است. شهریار با زبانی ساده و شیوا، عمق وجود انسان را لمس میکند و به بیان لطیفترین احساسات و مفاهیم میپردازد.یکی از ویژگیهای بارز شعر شهریار، سادگی و روانی آن است. او با استفاده از واژگان رایج و تعبیرات ساده، مفاهیم عمیق را به زیبایی هرچه تمامتر بیان میکند. اشعار او، هم برای عامه مردم قابل فهم است و هم برای اهل ادب و دانش، حاوی نکات ظریف ادبی و هنری است. شعر شهریار، علاوه بر زیباییهای ظاهری، از عمق و معنای فلسفی نیز برخوردار است و به مسائل اجتماعی و انسانی نیز میپردازد.
از زندگانیام گله دارد جوانیام
اگر میتوانستید یک جمله برای جوانیِ خودتان بنویسید، چه مینوشتید؟ مشتاق خواندنِ یادداشتهای پرمهرتان هستیم.