«شطرنج باد»؛ فروپاشی ساختارهای کهنه
سینماسینما، آریو همتی
«شطرنج باد» به نویسندگی و کارگردانی محمدرضا اصلانی و تهیهکنندگی بهمن فرمانآرا یکی از قلههای موج نوی سینمای ایران محسوب میشود؛ موج نوییها در سه شاخه:
۱ـ موفق در گیبیپایان انسان در دو ساحت خودآگاه و ناخودآگاه نیز هست و فراتر از آن جدال دنیای بیانتهای بیرونی انسان و دنیای بیانتهای درونی او پس میتوان به عنوان نخستین اتفاق مهم روان سوژهگرا در سینمای ما به آن افتخار کرد.
در زمینه اشیا حاضر در صحنه نیز به شکل عجیبی حتی صندلیها و در و دیوار دارای شخصیت هستند و مانند بافت کلی جادو زدگی کاراکترها، آنها نیز عجیب و سحر شده جلوهگری میکنند. دقت کارگردان در میزانسن و دوربین و آنچه در جایگاه سوژه میخواهد برای ما ارائه دهد مثال زدنی است و در دهه پنجاه شاید بتوان فیلم «کلاغ» بهرام بیضایی را در این شخصیسازی و روح سحرشده با آن هم ردیف دانست.