در حالی که فناوری هوش مصنوعی با سرعتی بیسابقه در حال گسترش است و وعده دگرگونیهای انقلابی در جوامع را میدهد، نگرانی در مورد تاثیرات منفی آن بر نابرابریهای اجتماعی-اقتصادی نیز افزایش یافته است. بسیاری از متخصصان، از جمله دارون عجماوغلو، برنده جایزه نوبل از دانشگاه MIT، هشدار دادهاند که گسترش ناعادلانه مزایای هوش مصنوعی میتواند نابرابریهای درآمدی را تشدید کند. در ایالات متحده نیز بخش زیادی از نیروی کار نگران جایگاه شغلی خود در برابر این فناوری هستند.
به گزارش پیوست، مقالهای از هاروارد بیزینس ریویو (HBR) میگوید بهرغم پیشرفتهای فنی قابلتوجه، اعتماد عمومی به هوش مصنوعی کاهش یافته است که یکی از عوامل تاثیرگذار در نابرابری مصنوعی یا شکاف در بهرهمندی اقشار و بخشهای مختلف جهان از این فناوری است.
اصطلاح «نابرابری مصنوعی» (artificial inequality) اشاره به پدیدهای دارد که براساس آن پیشرفتهای هوش مصنوعی، نابرابریهای موجود در جامعه را تشدید میکنند. این پدیده شش شکاف کلیدی را در بر میگیرد: شکاف داده، درآمد، استفاده، جغرافیا، صنعت و انرژی. در بسیاری از موارد شاهد تلاقی این شکافها هستیم و در نتیجه تاثیرات منفی هردو یا چند مورد بیش از پیش تقویت میشود.