اینکه چرا سریالهای ایرانی به خصوص در شبکه نمایش خانگی نمیتوانند یک پایانبندی قابل قبول، خلاقانه و منسجم ارائه دهند؛ پرسشی است که مطرح میشود. از نبود فیلمنامهنویسی حرفهای گرفته تا مشکلات مالی، از شتابزدگی در تولید تا بیبرنامگی مدیریتی، همگی در شکلگیری چنین پایانی نقش دارند.
به گزارش گروه فرهنگ و هنر ایسکانیوز، در سالهای اخیر، با رونق پلتفرمهای نمایش خانگی در ایران و ورود تعداد زیادی از فیلمسازان و بازیگران مطرح به این حوزه، توقع مخاطبان از کیفیت آثار افزایش یافته است. با این حال، یکی از گلههای ثابت و چندباره تماشاگران، ضعف عمیق و ریشهدار در پایانبندی سریالهاست؛ ضعفی که انقدر تکراری شده که گویی بخشی از هویت سریالسازی ایرانی است. شروعی جذاب، میانهای پرفرازونشیب، و پایانی ناامیدکننده. این چرخه آنقدر تکرار شده که حالا دیگر نه بهعنوان یک اتفاق تصادفی، بلکه بهمثابه یک بحران ساختاری مورد بحث قرار میگیرد.