بعد از اکران «شب طلایی» در سینماها، حمید غفاریان منتقد سینما در یادداشتی به نخستین فیلم یوسف حاتمیکیا پرداخت.
سوره سینما – حمید غفاریان: «شب طلایی» اولین فیلم یوسف حاتمیکیا در حالی این روزها اکران عمومی شده است که در جشنواره گذشته موافقان و مخالفان خود را داشت و برخی هم ترجیح دادند تا قلم خود را برای این فیلم نچرخانند اما آنچه که هست ما با اثری مواجه هستیم که شبیه جریان قالب سینمای ایران بعد از فیلمهای اصغر فرهادی است، همین که فرزند ابراهیم حاتمیکیا به جریان سینمای فرهادی طور نزدیک است خودش قصه و تحلیل خود را میطلبد.
داستان فیلم از جایی شروع میشود که در یک خانواده که خوش و خرم به یک بهانه گرد هم آمدهاند، ناگهان داماد خانواده متوجه میشود، شمشهایی که به امانت در خانه مادربزرگ است در جای خود نیست و حالا باید به دنبال آن رفت و در این مسیر مناسبات و روابط گذشته و حال دخیل میشود تا یک درام شکل بگیرد. در مواجهه ابتدایی با سوژه، قصه وسوسه کنندهای است و میشود از آن یک فیلم خوب درآورد که مخاطب امروز را هم درگیر کند. همین ایده یک خطی است که یوسف حاتمیکیا را وادار به ساخت آن کرده، ایدهای که نمیشود با دیدن فیلم برچسب تلف شدن را به آن زد اما می توان به آن برچسب تنبلی در پرداخت به جزییات را زد؛ فیلمنامه نیاز به یک نگاه موشکافانه برای عمق دادن و رساندن شخصیتها به جای درست را دارد هرچند سنگینی حجم زیاد دیالوگها روی کلیت فیلم به جای موقعیت سازیها حس میشود.