دکتر جواد آزادی احمدآبادی* – :«شبکه ملی اطلاعات» به معنای «قطع اینترنت جهانی» یا «اینترنت داخلی شبیه کره شمالی» نیست. این پروژه، در ذات خود، به دنبال خلق یک زیستبوم دیجیتال مستقل، پایدار و امن در درون مرزهای ایران است، بیآنکه ارتباط با جهان خارج قطع شود.
وابستگی زیرساخت دیجیتال به شرکتهای فراملی، به معنای سپردن کلید حاکمیت ملی به دست دیگری است؛ «شبکه ملی اطلاعات» نه قطع ارتباط با جهان است و نه خودکفایی بسته، بلکه مسیر سومی برای پیوند استقلال دیجیتال با حضور فعال در شبکه جهانی است.
کشورهای مختلف، از چین تا اتحادیه اروپا و از هند تا برزیل، هر یک به فراخور شرایط خود، در حال طراحی سازوکارهایی برای بازیابی این حاکمیت هستند. بنابراین، «شبکه ملی اطلاعات» را نباید یک پروژه صرفاً فنی دید.