به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در آیه ۴۴ سوره «فرقان» می خوانیم: (آنها که معبودشان هوای نفسشان است، همچون چهارپایانند، بعد از آن ترقی کرده و اضافه می کند: بلکه از آنها گمراه ترند!)؛ «إِنْ هُمْ إِلاّ کَالأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِیلاً».
بنابر روایت ابنا، شبیه این تعبیر در آیه ۱۷۹ سوره «اعراف» نیز آمده است که: درباره دوزخیانی که به حکم استفاده نکردن از گوش و چشم و عقل خود، به چنان سرنوشتی گرفتار می شوند، می فرماید: «أُولئِکَ کَالأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ»؛ (آنها همچون چهارپایانند بلکه گمراه تر!).
گرچه گمراه تر بودن آنها اجمالا روشن است، ولی مفسران بحث های جالبی روی این مسأله کرده اند که: با تحلیل و اضافاتی می توان چنین گفت:
۱ ـ اگر چهارپایان، چیزی نمی فهمند، و گوش شنوا و چشم بینائی ندارند، دلیلش عدم استعداد آنها است، اما از آنها بیچاره تر انسانی است که خمیره همه سعادت ها در وجود او نهفته است و آن قدر خدا به او استعداد داده که می تواند نماینده و خلیفه اللّه در زمین گردد، و همه چیز می شمرد.
۶ ـ چهارپایان، هرگز برای کارهای خود توجیه گری ندارند، اگر خلافی کنند، خلاف است و اگر راه خود را بروند، ـ که می روند ـ همان است که هست. اما یک انسان خود خواه، خونخوارِ هوا پرست، بسیار می شود که: تمام جنایات خود را آنچنان توجیه می کند که گوئی دارد وظائف الهی و انسانی خویش را انجام می دهد!.
و به این ترتیب، هیچ موجودی خطرناک تر و زیانبارتر از یک انسان هواپرست بی ایمان و سرکش نیست، و به همین دلیل در آیه ۲۲ سوره «انفال» عنوان: «شَرُّ الدَّوابِّ»؛ (بدترین جنبندگان) به او داده شده است، و چه عنوان مناسبی!؟ (۱)
پی نوشت:
(۱). گرد آوری از کتاب: تفسیر نمونه، آیت الله العظمی مکارم شیرازی، دار الکتب الإسلامیه، چاپ بیست و پنجم، ج ۱۵، ص ۱۲۴.
منبع: پایگاه اطلاعرسانی دفتر آیتالله مکارم شیرازی