۱۴۰۱/۰۶/۰۶
آیا ممکن است جهان یک مغز غول پیکر و کهکشان ما فقط نورونی کوچک در آن باشد؟ شباهت مغز انسان و جهان به هیچ وجه سطحی و تخیلی نیست. به طوری که در جریان مطالعهای که از سوی فرانکو وازا، اخترفیزیکدان ایتالیایی و آلبرتو فلتی، عصبشناس هموطنش در سال ۲۰۲۰ انجام شد، «شباهت قابل توجه» چند ساختار با اندازههای مختلف در کانکتوم مغز انسان و در شبکه کیهانی گزارش شد.
جهان هستی شامل حدود ۲۰۰ میلیارد کهکشان است. این کهکشانها به طور یکنواخت در کیهان توزیع نشدهاند. آنها تحت نیروی گرانش به خوشه تبدیل میشوند و خوشهها نیز ابرخوشهها را تشکیل میدهند.
در واقع، توزیع ماده در جهان کمی شبیه «کانکتوم» یا همان نقشه اتصالات عصبی مغز انسان است. چون نورونها یا یا سلولهای عصبی موجود در مغز انسان نیز خوشههایی را تشکیل میدهند و توسط آکسونها که رشتههای عصبی بلندی هستند، به هم متصل میشوند و تکانهها یا شوکهای الکتریکی را از یک نورون به نورون دیگر ارسال میکنند.