گروه فرهنگی: علیرضا تنکمان فرد: فردوسی، بزرگترین شاعر و موسوم به «حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی» در تاریخ ایران است. وی در سال ۹۴۰ میلادی در شهر توس به دنیا آمد. پدر وی، از نخستین ساکنان منطقه می باشد و مادرش نیز از توس بود. او به دلیل خلق و خوی نیک و باهوشی که داشت به حکومت برزگراز خراسان در زمان حکومت سامانیان مشغول به خدمت شد. همچنین، فردوسی به مدت بیشتر از سی سال به ترجمه شاهنامه ادامه داد.
به گزارش بولتن نیوز آثار فردوسی بیشتر در شعر و ادبیات قرن دهم میلادی شناخته شده است. شاهنامه، کتابی است که از ۶۰،۰۰۰ بیت شعر دربردارنده است. این اثر، نماد ویژهای از فرهنگ و تمدن ایرانی است و به عنوان یکی از بزرگترین شاهکارهای ادبیات جهان شناخته میشود.
فردوسی در سال ۱۰۱۰ میلادی در حالی که به مسافرت در سفری به سمت خراسان بود، در بیمارستان سرخرود به دلیل بیماری از دنیا رفت. او پس از فوت در قطعهای از شعر خود، که به عنوان «وصیت نامه فردوسی» شناخته میشود، به این نکته اشاره کرده است: