یادداشت؛
شاعر در روزگار بحران؛ وقتی شعر لباس رزم به تن میکند
لرستان – شاعر و پژوهشگر لرستانی معتقد است: شاعر در بحران، تماشاگر نیست؛ او با سلاحِ واژه، نگهبان حقیقت و حافظه ملت است. نبرد شاعر در روزگار جنگ، نبردی برای حفظ انسانیت و مقابله با تحریفهای تاریخی است.
سرویس استانهای خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – محمدجواد قیاسی، شاعر، پژوهشگر ادبی، تحلیلگر مسائل فرهنگی و اجتماعی: شعر، هرگز هنرِ تماشاگر بودن نبوده است. از نخستین روزهایی که انسان رنج، عشق، ایمان و نبرد را با واژه روایت کرد، شاعر نیز در متن زندگی ایستاد، نه در حاشیه آن. اگر روزی با زبان نیایش، با خدا سخن گفته است و زمزمههای عارفانه را در قالب شعر ریخته، اگر روزی در سایه مهر اهلبیت (ع) به توسل و منقبت پرداخته و اگر روزی شور عشق زمینی را در غزلهای خود جاری ساخته است، در روزگار جنگ نیز لباس رزم بر تن کرده و در صف نخست دفاع از حقیقت ایستاده است. شاعر، در لحظهای که سرنوشت یک ملت در معرض تهدید قرار میگیرد، دیگر تنها خالق زیبایی نیست؛ پاسدار حافظه، هویت و امید یک ملت است.
جنگی که ملت ایران با آن روبهرو شد، تنها رویارویی سلاحها نبود. هرچند موشکها بر آسمان شهرها سایه میاندازند و صدای انفجار، سکوت شبها را میشکند، اما همزمان جنگی دیگر نیز جریان داشت؛ جنگی بر سر روایت. در این میدان، هر طرف میکوشد حقیقت را آنگونه که میخواهد بازگو کند، رنجها را مصادره کند، قهرمانان را جابهجا کند و حافظه ملتها را به سود خود بازنویسی کند. درست در همین نقطه است که شاعر، مأموریتی فراتر از سرودن پیدا میکند.