به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، کمتر کسی میداند یکی از قدیمیترین شعرهای فارسی درباره غدیر را شاعری از قرن چهارم هجری سروده است. حکیم کسایی مروزی از نخستین شاعرانی است که بهطور مستقیم درباره امام علی(ع) و جایگاه ایشان در شعر فارسی سخن گفته؛ تا جایی که بسیاری او را آغازگر غدیریهسرایی در زبان فارسی میدانند.
بنابر روایت فارس، کسایی در دورهای زندگی میکرد که شعر فارسی هنوز در آغاز راه خود بود. با این حال، او از این زبان برای بیان باورهای دینی خود استفاده کرد و شعرهایی سرود که بعدها بر شاعران آیینی تأثیر گذاشت.
پیش از آنکه غدیریهسرایی به یکی از شاخههای شناختهشده شعر فارسی تبدیل شود، این کسایی بود که نام غدیر و فضائل امام علی(ع) را وارد شعر فارسی کرد؛ مسیری که بعدها شاعرانی مانند ناصرخسرو، سنایی، عطار و مولوی آن را ادامه دادند.
اگر کسایی به سراغ اشعار غدیر نمیرفت، شاید غدیر در شعر فارسی دفن میشد. او در یکی از مشهورترین قصاید خود، مردم را به ستایش کسی دعوت میکند که پاهله یاد میکند:
«ای نواصب گر ندانی فضل سرّ ذوالجلال
آیت قربی نگه کن و آن اصحاب الیمین
قل تعالوا ندع برخوان ور ندانی گوش دار
لعنت یزدان ببین از نبتهل تا کاذبین»
این ابیات نشان میدهد که شاعر تلاش میکند جایگاه امام علی(ع) را با استناد به قرآن توضیح دهد. او همچنین در بخشهای مختلف شعر خود، امام علی(ع) را با عنوانهایی مانند «امیرالمؤمنین»، «امام المتقین»، «رکن مسلمانی»، «امام امت» و «برگزیده امت» یاد میکند.
به همین دلیل، نام کسایی مروزی در تاریخ ادبیات فارسی جایگاه ویژهای دارد؛ شاعری که بیش از هزار سال پیش، غدیر را به شعر فارسی آورد و یکی از نخستین فصلهای شعر ولایی در زبان فارسی را رقم زد.