هر برنامه، وبسایت یا پلتفرمی که رشد کند، در نهایت نیاز به مقیاسپذیری برای سازگار شدن با افزایش ترافیک دارد. هنگامی که صحبت از سازوکارهای مبتنی بر داده است، توجه به این نکته که مقیاسپذیر کردن ضربهای به امنیت و یکپارچگی دادهها نزند، بسیار مهم است. پیشبینی میزان ترافیکی که هر پلتفرم بسته به موقعیتهای مخلتف میتواند تجربه کند دشوار است. در دنیای آزاد رمزارزها دشواری این پیشبینی چندین برابر میشود. به همین دلیل میتوان از راهحلهایی همچون شاردینگ برای پایگاههای داده استفاده کرد.
شاردینگ (Sharding) یک روش در پارتیشنبندی پایگاه داده است. بعد از به چالش کشیده شدن بلاکچین در مورد مقیاسپذیری، از آنجایی که بلاکچین هم نوعی پایگاه داده به شمار میآید، از این روش به عنوان یکی از راهحلهای مقیاسپذیری استفاده شد. استفاده از شاردینگ در بلاکچین باعث میشود که تعداد تراکنش بیشتری در هر ثانیه پردازش شود.
شاردینگ تمام بلاکچین را به پارتیشنهای کوچکتری تقسیم میکند که به هر واحد شارد گفته میشود. در واقع میتوان گفت از این روش، بجای یک زنجیره اصلی در بلاکچین، شبکه به خرده زنجیرههایی تقسیم میشود که هرکدام از یکدیگر متمایز میشوند و در نهایت مستقل عمل میکنند. از مزایای دیگر شاردینگ میتوان به کاهش تاخیر یا کندی شبکه اشاره کرد. اما در عین حال نگرانیهایی در مورد حمله به شاردها و آسیبپذیری آنها وجود دارد که همواره میتواند منجر به از دست رفتن اطلاعات شود.