گروه فرهنگی _ سید محسن عبدالهی: پیش از تماشای ساخته جدید حسین نمازی، بر اساس نقدهایی که شنیده و خوانده بودم، تصورم بر این بود که قرار است با فیلمی کمدی اما متفاوت از جریان معمول سینمای به اصطلاح کمدی ایران و نمونه ای تازه از این ژانر در سینمای کشورمان مواجه شوم. ولی حقیقت این است که «شادروان» بدون شک سنخیتی با آن فیلمی که تعریف و تمجیدهایی درباره اش منتشر شده بود، ندارد و کلیت فیلم نیز همین غلو را فریاد می زند.
به گزارش بولتن نیوز، نمازی در دومین اثر خود سعی می کند که با زبان طنز سراغ موضوع فقر برود و از مشکلات خانواده ای برایمان حرف بزند که توانایی تأمین هزینه های کفن و دفن عزیز تازه فوت شده شان را ندارند. سوالی در همین ابتدا برایمان ایجاد می شود؛ آیا این فیلم قرار است با این موضوع چیز جدیدی برای ارائه به مخاطب داشته باشد؟! پاسخ خیر است. نه تنها در موضوع قرار نیست اتفاق تازه ای رخ بدهد، بلکه در پرداخت و ساخت نیز چیزی بیشتر از سریال های مناسبتی و ماه رمضانی رضا عطاران و مجید صالحی دستمان را نمی گیرد.