سینما بعد از جنگ، نوعی امداد روحی‌ است

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از شرق، جعفر گودرزی-رئیس انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران:  بعضی جنگ‌ها، وقتی تمام می‌شوند تازه آغاز می‌شوند؛ نه در مرزها، در جان مردم، در خواب کودکان، در حافظه شهرها، در آدم‌هایی که سال‌ها بعد، هنوز با صدای بسته‌شدن یک در، از جا می‌پرند.

جنگ فقط خانه‌ها را ویران نمی‌کند؛ توان خیال‌کردن آینده را هم بمباران می‌کند. ویرانی اصلی در لایه‌هایی رخ می‌دهد که هرگز در آمارها ثبت نمی‌شوند؛ در امنیت ازدست‌رفته کودکان، در اضطراب مزمنی که شب‌ها در جان شهر می‌پیچد، در رؤیاهایی که نیمه‌کاره می‌مانند و در نسلی که ناگهان پیر می‌شود. بعد از هر جنگ، کشورها معمولا به سراغ بازسازی جاده‌ها، پل‌ها، ساختمان‌ها و زیرساخت‌ها می‌روند. بااین‌حال، هیچ جامعه‌ای فقط با سیمان و فولاد دوباره ساخته نمی‌شود؛ چراکه ویرانه واقعی، درون آدم‌هاست؛ روح زخمی آنهاست. دیوار را می‌شود دوباره بالا برد، پل را می‌شود از نو ساخت، اما مردمی که شب‌ها با صدای انفجار در حافظه‌شان بیدار می‌شوند، مردمی که امید را مثل عزیزی زیر آوار گذاشته‌اند، بیش از نان و آجر، به ترمیم روح نیاز دارند. در چنین بزنگاهی، نقش فرهنگ و هنر دیگر یکه تکرار زخم‌هایش خواهد بود.

۵. کمک به بازسازی تخیل جمعی: چون آینده، اول در ذهن مردم ساخته می‌شود، بعد روی زمین.

امروز جامعه ما بیش از هر زمان به سینمایی نیاز دارد که فقط محصول گیشه نباشد؛ سینمایی که بتواند هم تسکین بدهد، هم آگاهی خلق کند، هم امید را زنده نگه دارد و هم شجاعت دیدن حقیقت را از مردم نگیرد. ما به فیلم‌هایی نیاز داریم که بعد از تمام‌شدنشان، فقط سالن را ترک نکنیم، بلکه کمی انسان‌تر شده باشیم.

شاید بعضی کشورها را با نفت، ارتش یا اقتصادشان بشناسند، اما ملت‌هایی که از دل بحران عبور می‌کنند، اغلب با قصه‌هایشان دوباره زنده می‌شوند. کشورها همیشه با آجر و آهن از نو ساخته نمی‌شوند، گاهی یک ملت از دل قصه‌هایی که هنوز توان گریه‌کردن دارند، دوباره برمی‌خیزد. شاید بازسازی واقعی یک کشور نه از لحظه روشن‌شدن چراغ کارخانه‌ها، بلکه از لحظه‌ای آغاز شود که مردم دوباره بتوانند در تاریکی یک سالن سینما، کنار هم بنشینند و هنوز چیزی درونشان بلرزد.

۵۹۲۴۳