گروه فرهنگی: برخلاف رفتارهای زیستی که تا حد زیادی منشأ ضروری دارند، رفتارهای فرهنگی ذاتا اجباری نیستند و میتوان آنها را جایگزین و حتی حذف کرد. اقبال یا بیعلاقگی به کتابخوانی و تماشای سینما و تئاتر تابع شرایط محیطی هستند. شرایطی که واقعی بودنشان از واقعی بودن میل مخاطب سینما بیشتر و قویتر است.
به گزارش بولتن نیوز به نقل از جام جم آنلاین، در مطالعه یک پدیده، توجه به شاخصهای جهانی ضروری است، اما گاهی اتکای بیش از حد به آنها میتواند زیانبخش باشد، چراکه ممکن است شاخصههای منطقهای و ملی ــ که بر روند کاهش مخاطب مؤثر بودهاند ــ نادیده گرفته شوند. در حالی که معیار برنامهریزی در هر کشور، نخست باید متکی بر شاخصهای بومی خود باشد. در این صورت لازم است اهرمهای کاهنده مخاطب سینما را در سطح ملی بررسی کنیم. شاید نخستین عامل منفی، فقر گونهای سینمای ایران باشد. فقری که بهتدریج دوژانر بسیار تکرارشونده درام اجتماعی و کمدی را حاکم کرده و گونههای دیگر را به محاق کشانده است. البته هیچ پدیدهای بیدلیل رخ نمیدهد و چه بسا ضعف اقتصاد در صنعت سینما فقط قادر است دو غذای اصلی و کمکیفیت و ارزان خود را بر سر سفره بیاورد و در این شرایط هرنوع تنوع ژانر، نوعی ماجراجویی تجملاتی محسوب شود.
کمبود خلاقیت در سینمای ایران