سینماپرس: فیلم سینمایی «قایقسواری در تهران» یکی دیگر از فیلمهای اجتماعی «جشنواره فجر» امسال است که بر خلاف نظایر خود نه تنها در «ژانر فلاکت» تولید نشده؛ بلکه به صورتی خوشریتم، سرزنده و حالخوبکن تلاش میکند تا در قالب یک «کمدی شهری» تصویری تمیز و امیدوار از جامعه توسعه یافته ایران ارائه دهد.
فاطمه سادات ناظمی/ فیلم سینمایی «قایقسواری در تهران» یکی دیگر از فیلمهای اجتماعی «جشنواره فجر» امسال است که بر خلاف نظایر خود نه تنها در «ژانر فلاکت» تولید نشده؛ بلکه به صورتی خوشریتم، سرزنده و حالخوبکن تلاش میکند تا در قالب یک «کمدی شهری» تصویری تمیز و امیدوار از جامعه توسعه یافته ایران ارائه دهد. اثری که بار دیگر بر نقش کلیدی و تاثیر راهبردی «فیلمنامه» بر خلق یک اثر سینمایی موجه و چفت و بست دار تاکید میورزد و یادآور این حقیقت ساده میشود که ستون اصلی هر فیلم «فیلمنامه» منسجم آن است. اصلی که حالا به درستی در «قایقسواری در تهران» رعایت شده و موجب گردیده تا این اثر سوای نظر از گنجاندن زورکی برخی نمادها و استعارهها، نه تنها از حیث لحن و جنس شوخیها فاصله محسوسی با تولیدات کمدی خوب، بد و جلف سالهای اخیر داشته باشد؛ بلکه با تمرکز بر تولید موقعیتهای احساسی و کاملا خانوادگی بنای روایتگری طنزآلود خود را گذاشته و در این مسیر با یک کارگردانی نسبتا سنجیده و ریتمی تقریبا مناسب اقدام به ارایه تصویری مثبت از «پایتخت ایران» مینماید. تصویری که بر بستر شکاف نسلی و توصیف گسست اخلاقی میان نسل گذشته و حال و آینده شکل میگیرد و با وجود ظرفیت بالا در هسته دراماتیک خود، هرگز به یک تجربه احساسی قانعکننده تبدیل نمیشود و در سطح حسرتی موقتی برای مخاطب خود باقی میماند. البته نباید ناگفته بماند که «قایقسواری در تهران» به عنوان یک اثر کاملا سکولار و فاقد حداقل تمرکز ممکن بر آموزه «سبک زندگی اسلامی و ایرانی» بیش از آنکه در حافظه احساسی مخاطب ماندگار شود، به عنوان یک تجربه سبک و گذرا و با پیامی مبنی بر هضم شدن «پایتخت» در «هاضمه مدرنیته» ثبت و تنها به تجربهای تماشاگرپسند در گیشه سینما مبدل میشود.