این نوشته تنها یک گزارش خبری نیست، روایت درد مردمی است که در پهناورترین استان کشور زندگی میکنند، مردمی که سالهاست با محرومیت، فاصلههای طولانی، کمبود امکانات و مشکلات اقتصادی دست و پنجه نرم میکنند و امروز با نگرانی تازهای روبهرو شدهاند.
این نوشته تنها یک گزارش خبری نیست، روایت درد مردمی است که در پهناورترین استان کشور زندگی میکنند، مردمی که سالهاست با محرومیت، فاصلههای طولانی، کمبود امکانات و مشکلات اقتصادی دست و پنجه نرم میکنند و امروز با نگرانی تازهای روبهرو شدهاند؛ نگرانی تأمین سوخت برای پیمودن مسیرهایی که گاهی از بسیاری از سفرهای بیناستانی کشور طولانیتر است.
سیستان و بلوچستان استانی است که وسعت آن را نمیتوان با بسیاری از استانهای دیگر مقایسه کرد. در برخی نقاط جنوبی، شرقی و جنوب شرقی استان، فاصله تا مرکز استان (زاهدان) به حدود هزار کیلومتر میرسد.
حال پرسش مردم این است آیا ۱۳۰ لیتر بنزین پاسخگوی چنین مسافتی است؟ این پرسش سادهای نیست؛ پشت این پرسش، هزاران درد و نگرانی نهفته است، پشت این پرسش پدری قرار دارد که برای درمان فرزند بیمارش باید راهی زاهدان شود، مادری قرار دارد که برای پیگیری امور درمانی خوده ندارند. آنان تنها خواهان عدالت هستند. آنان میخواهند شرایط خاص استانشان دیده شود. میخواهند هنگام تصمیمگیری درباره سوخت، فاصله هزار کیلومتری برخی مناطق تا مرکز استان نیز در نظر گرفته شود. میخواهند کسی درد راههای طولانی، محرومیتهای تاریخی و مشکلات معیشتی آنان را بفهمد.
شاید برای بسیاری از مردم کشور، ۱۳۰لیتر بنزین عددی قابل قبول باشد، اما برای خانوادهای که ناچار است ۲هزار کیلومتر مسیر رفت و برگشت را در این گرمای طاقتفرسا طی کند، این عدد معنای دیگری دارد. این عدد میتواند به معنای لغو یک سفر درمانی، به تأخیر افتادن یک مراجعه ضروری یا افزایش فشار اقتصادی بر خانوادهای محروم باشد.
مردم این استان همواره نجیبانه و صبورانه مشکلات را تحمل کردهاند، آنان در سختترین شرایط کنار کشور ایستادهاند، آنان امنیت، وحدت و آرامش را پاس داشتهاند و اکنون انتظار دارند مسئولان نیز در کنار آنان باشند و صدای مطالبه بحقشان را بشنوند.
خبرنگار: حسین سپاهی