به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، محرم الحرام امسال از راه رسید و دل های عزادار مسلمانان جهان بیش از هر لحظه دیگر به یاد مظلومیت شهدای کربلا در این لحظه تاریخی می افتد.تاریخ عزاداری در ایران، پیوندی ناگسستنی با هویت فرهنگی و مذهبی این مرز و بوم دارد. آیینهای سوگواری ماه محرم که امروزه با شکوهی خاص برگزار میشود، ریشههای عمیقی در پیشینه تاریخی ایرانیان دارد.
بنابر روایت مهر، نخستین بار که عزاداری برای امام حسین (ع) از حالت پنهانی خارج و به صورت یک آیین رسمی و عمومی در پهنه جغرافیای ایران و عراق تجلی یافت، به قرن چهارم هجری و دوران حکومت آلبویه بازمیگردد. معزالدوله دیلمی در سال ۳۵۲ هجری قمری دستور داد که در روز عاشورا تمامی بازارها تعطیل شود، خرید و فروش متوقف گردد و مردم با پوشیدن لباس سیاه و برافراشتن پرچمههای عزا، به سوگواری علنی در کوچهها و خیابانها بپردازند. این فرمان، سنگبنای شکلگیری دستههای عزاداری رسمی در ایران شد.
پس از یک دوره وقفه در دوران سلجوقیان، با =”text-align:justify”>در تهران قدیم، تکیههایی مانند «تکیه شوفرها» در میدان قزوین با نقاشیهای قهوهخانهای خود، یا تکیه دزاشیب با سنت میهمانی متقابل عزاداران محلههای همجوار در شبهای تاسوعا و عاشورا، نشاندهنده عمق نفوذ این آیین در زیست روزمره مردم است.
همچنین، آداب محبتی نظیر اطعام عزاداران، نذر نان خالی در دهه اول توسط برخی مومنان به نشانه همدردی با تشنگی و گرسنگی اهلبیت، و سیاهپوش کردن در و دیوار شهر، همگی نشان از آن دارد که محرم در ایران صرفاً یک تقویم مذهبی نیست، بلکه فصلی برای بازسازی اخلاق، ایثار و پیوند دوباره با مفاهیم والای انسانی است که از قرنها پیش در روح ایرانی ریشه دوانده است. این سنتها، علیرغم تغییرات زمانه، همچنان با قدرت به نسلهای بعد منتقل میشوند و هویت شیعی را در کالبد جامعه زنده نگاه میدارند.