آیت الله سید موسی شبیری زنجانی از مراجع معظم تقلید، ساعتی پیش بر اثر خونریزی معده و کهولت سن در نود و نه سالگی درگذشت، مرور زندگی این فقیه کهنسال و محبوب و معتبر می تواند تصویری کامل تر از روحانیت شیعه و پیچیدگی ها و ویژگی های این نهاد هزارساله را به نمایش بگذارد.
به گزارش تابناک، آیت الله سید موسی شبیری زنجانی در ۱۰ اسفند ۱۳۰۶ (۸ رمضان ۱۳۴۶ قمری) در شهر قم به دنیا آمد، نه در زادگاه اجدادی خانواده یعنی زنجان. پدرش، سید احمد شبیری زنجانی، بیستوپنج سال در مدرسه سیّد زنجان به تحصیل و تدریس اشتغال داشت و سپس به قم مهاجرت کرد و از نزدیکان شیخ عبدالکریم حائری یزدی، بنیانگذار حوزه علمیه قم، شد.
سید احمد شبیری خود در محافل علمی به «حافظه عجیب» شهرت داشت؛ گفته میشود تمام فقه را بهصورت استدلالی و با ذکر ادله از حفظ در ذهن داشت. سید احمد در دوران جوانی خود با امام خمینی و سید محمد محقق داماد هممباحثه بود؛ یعنی خانواده شبیری از همان نسل نخست شاگردان حوزه نوپای قم، در کنار بنیانگذار جمهوری اسلامی درس میخواندند.
برادرش سید جعفر شبیری زنجانی از مبارزان پیش از انقلاب و همبحث و هم حجره ای آیتالله سید علی خامنهای بود. کوچکترین برادرش، سید ابراهیم شبیری، اکنون از ائمه جماعات تهران است؛ آیتالله شبیری زنجانی داماد خانواده مجدهاشمی است؛ خانوادهای که چند تن از اعضایش، از جمله سید محمود مجدهاشمی، از شاگردان برجسته و مبارزان نزدیک به امام خمینی بودند.
اصل بحث:اصولیون در برابر هم دو دیدگاه دارند:
انفتاح باب علم: باور به اینکه راه رسیدن به علم یا علمِ عادی (ظن اطمینانآور) به بسیاری از احکام شرعی، از طریق ادله معتبر مانند خبر واحد ثقه، باز است. اکثر اصولیون معاصر این دیدگاه را دارند.
آیت الله شبیری زنجانی در یکی از پانوشت های کتاب “جرعه ای از دریا“ در خصوص مذهب حافظ شیرازی این چنین می گفته اند :یکی از ادله تسنن حافظ شیرازی مدح قاضی فالی است. حافظ می گوید که قوام شرع به چند نفر است یکی از آنان همین مجدالدین اسماعیل فالی است. علاوه بر اینکه در دوران حافظ شیراز مرکز اهل سنت بود شیعه بودن حافظ در شیراز مثل سنی بودن یک شخص در قم است که بعید و غیر عادی است.بعضی افراد اشعاری از دیوان حافظ را دلیل بر تشیع وی میدانند در حالی که این ابیات در نسخه های کهن موجود نیست و به مرور افزوده شده است.- محمد قزوینی مصحح دیوان حافظ درباره این بیت: «ای دل غلام شاه جهان باش و شاد باش» می گوید:
اگر این ابیات از حافظ باشد مسلما شیعه است و تعبیری دارد که شاید همین منشاء نجات قزوینی بشود و نقاط ضعفش را بپوشاند. وی می نویسد: «ما برای نجات اخروی حافظ آرزو می کنیم که این شعر از او باشد».