شعارهای اعتراضی تند در پایان هفته چهارم که بازیکنان و سرمربی پرسپولیس را نشانه گرفت، حتی در چارچوب فوتبال ایران که این اتفاقات دیگر عجیب نیست هم غیرمنطقی بهنظر میرسد.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، در سالهای اخیر جو ورزشگاهها و شکل و شمایل شعارهای هواداران تغییرات محسوسی نسبت به دو، سه دهه پیش داشته است. در آن سالها هرکدام از هواداران دو تیم بزرگ پایتخت، شعارهایی پرتکرار و پرآوازه داشتند که برای تشویق و دلگرمی به تیمشان استفاده میشد. شعارهایی که بیشتر ورد زبان آن بخش از هوادارانی بود که استادیوم رفتن جزو برنامههای معمول زندگیشان بود.
در واقع هواداران نسل قدیمیتر فوتبالمان به خوبی به یاد دارند که شعار «پرسپولیس زلزله محوب هر چی دله…» جزو همین شعارها بود که حتی روی پرچمهای سرخ هم نقش بسته بود. حالا اما مدت نسبتاً زیادی از آن روزها گذشته و شعارهای اینچنینی هم جای خود را به شعارهای دیگری داده؛ شعارهایی که نشانی از زلزله بودن تیمشان و محبوب بودن در دلها ندارد!
حالا دوره و زمانه «حیان کن رها کن» و «بیغیرت بیغیرت» به مدیریت و کادرفنی و بازیکنان درون زمین است. همان بازیکنانی که در فصل نقلوانتقالات برای تمدید قرارداد یا جذب آنها، تجمع برگزار میشود وداده شده از سکوهای ورزشگاه تختی، عجیب و شاید هم کمی غیرعادی است.
مرور آنچه جمعه شب در ورزشگاه تختی گذشت، نشاندهنده مسیر اشتباهی است؛ مسیری که فوتبال ایران سالهاست گرفتار آن شده و در هر مقطعی امکان دارد دامان یک تیم بزرگ و پرهوادار را بگیرد. وحید هاشمیان در حالی فاصله بین نیمکت تا تونل استادیوم تختی را طی کرد که شعارهای اعتراضی اوج گرفته بود و البته براساس تصاویری که منتشر شده، بطری هم به سمت او پرتاب شد! گرچه هم وحید هاشمیان در نشست خبری و هم کریم باقری در میکسدزون در مقابل دوربینهای خبرنگاران، حق را به هواداران دادند اما مطمئناً ته دلشان از آنچه در سکوهای ورزشگاه تختی اتفاق افتاد، متعجب و ناراضی بودند.