دانشجو چه میخواهد؟ عموماً آزادی و استقلال! در روز دانشجو چه باید گفت؟ معمولاً باید وعده آزادیهای بیشتر و تضمین استقلال کشور را داد. سبقه تاریخی آن هم همین است؛ دانشجویانی که از حضور رئیسجمهور امریکا در ایران احساس خدشه به استقلال کشور را داشتند اما به آزادی در ساماندادن به یک اعتراض دانشجویی نرسیدند و خونشان بر زمین ریخته شد.
جوان آنلاین: دانشجو چه میخواهد؟ عموماً آزادی و استقلال! در روز دانشجو چه باید گفت؟ معمولاً باید وعده آزادیهای بیشتر و تضمین استقلال کشور را داد. سبقه تاریخی آن هم همین است؛ دانشجویانی که از حضور رئیسجمهور امریکا در ایران احساس خدشه به استقلال کشور را داشتند، اما به آزادی در ساماندادن به یک اعتراض دانشجویی نرسیدند و خونشان بر زمین ریخته شد. با اینحال هر سال وقتی روز دانشجو میشود، بحثها کمی به سیاهنمایی از طرف یک گروه سخنرانان و کمی هم به سفیدنمایی از گروه دیگر مایل میشود و کمتر صبغه استکبارستیزی پیدا میکند. این سیاه و سفید البته چیزی غیر از آن سیاهکردن سیمکارتهای سفید بود که رئیسجمهور وعده آن را داد و چندان استقبالی هم از آن نشد و هر کس دلایل خود را داشت. هرچند از یک منظر بیارتباط با آن هم نبود. اگر برخی نظامیان در روز دانشجو بر مسئله امریکا و جنایاتش و ناتوانیاش از شکستدادن ملت مستقل ایران در این روز سخن نمیگفتند، سخنرانیهای روز دانشجو با روه «ساختن مسکن» را افتخار نمیدانند، تأکید کرد این نگاه نادرست سرچشمه بسیاری از مشکلات امروز است. او با اشاره به تجربه اختلافات مالی در جلسات دولت درباره تأمین بودجه پروژه مسکن ملی، گفت: زمانی وزیر راه برای تکمیل ۲۰۰ هزار واحد به ۶۰۰ همت نیاز داشت؛ چند ماه بعد همین وزارتخانه برای ۸۳۲ هزار ثبتنامکننده ۲۰۰۰ همت درخواست کرد، در حالی که همان ۶۰۰ همت نیز موجود نبود. زاکانی راه حل بحران مسکن را نه در تزریق بودجههای کلان، بلکه در فعالکردن مردم و استفاده از ظرفیت بافتهای فرسوده دانست. او گفت تهران ۹۳۰ هزار پلاک دارد که ۴۱۰ هزار پلاک آن ناپایدار است و پایتخت روی سه گسل جدی قرار دارد. بنابراین بزرگترین تهدید شهر ناپایداری سازههاست. شهردار تهران پیشبینی کرد با ایجاد مشوقهایی مانند امکان ساخت طبقات بیشتر در بافت فرسوده، مشروط به اختصاص بخشی از آن برای مسکن زوجهای جوان، میتوان نوسازی را تسریع و تورم مسکن را مهار کرد. او در پایان با انتقاد از الگوی اقتصادی کشور گفت: اقتصاد نباید به درآمدهای نفتی و فشار مالیاتی بر اقشار کمدرآمد تکیه کند، در حالی که بسیاری از فراریان مالیاتی همچنان خارج از نظارتاند.