سپردن کودکان تحت پوشش بهزیستی به خانوادهها، به جای نگهداری بلندمدت در مراکز شبانهروزی، یکی از رویکردهای جدید سازمان بهزیستی در حوزه حمایت از کودکان و نوجوانان است. سیاستی که با هدف نزدیکتر کردن فضای رشد کودک به محیط خانواده اجرا میشود، اما همزمان پرسشهایی جدی درباره نحوه انتخاب خانوادهها، آموزش آنها و سازوکار نظارت بر وضعیت کودکان ایجاد کرده است.
پس از ماجرای سارا کنعانی و سرپرستی موقت یک نوزاد چندروزه در جریان جنگ ۴۰ روزه، این پرسش در افکار عمومی مطرح شد که اگر قرار است کودکان از مراکز نگهداری خارج شوند و در محیط خانواده رشد کنند، چه تضمینی وجود دارد که خانواده پذیرنده، محیطی امن، پایدار و مناسب برای کودک فراهم کند؟
سازمان بهزیستی در سالهای اخیر تلاش کرده پاسخ این پرسش را در تغییر رویکرد خود از «مرکزمحوری» به «خانوادهمحوری» جستوجو کند. بر این اساس، مراکز شبانهروزی حذف نمیشوند، اما اولویت این است که کودکانی که امکان زندگی در خانواده زیستی خود را ندارند، در میتواند با هماهنگی سازمان حفظ شود.»
غفاری در ادامه آخرین آمار کودکان تحت پوشش سازمان بهزیستی را اعلام کرد. به گفته او، اکنون حدود ۶۷۰ مرکز شبهخانواده در کشور فعال است که حدود ۸ هزار و ۷۰۰ کودک در آنها به صورت شبانهروزی نگهداری میشوند.
در مقابل، حدود ۱۷ هزار و ۹۳۷ کودک نیز در خانوادههای زیستی یا غیرزیستی و تحت نظارت سازمان زندگی میکنند.
او همچنین گفت که سازمان بهزیستی هر سال حدود هزار و ۲۰۰ تا هزار و ۵۰۰ کودک را در قالب فرزندخواندگی به خانوادهها واگذار میکند.
در طرح خانواده میزبان نیز، سال گذشته حدود ۴۵۰ کودک وارد خانوادههای متقاضی شدند و در حال حاضر نزدیک به ۵۰۰ کودک در این خانوادهها حضور دارند. در ایام جنگ، نزدیک به دو هزار و ۵۰۰ کودک با استفاده از ظرفیت مرخصی یا بازپیوند، به خانوادههای زیستی، اقوام و بستگان خود بازگشتند. برخی از این کودکان پس از پایان دوره مرخصی دوباره به مراکز بازگشتند و برخی دیگر همچنان در کنار خانوادههای خود باقی ماندند.
به گفته غفاری در سال ۱۴۰۴، نزدیک به ۲۵۰ کودک با حکم «امین موقت» وارد خانوادههای امین شدند.