تصور میشد کهکشان راه شیری بهشت معدنکاوان باشد که با سیاراتی از جنس الماس تزئین شده است. اما چنین دنیاهای سرشار از کربن از آنچه پیشتر تصور میشد نادرترند، که البته خبر خوبی برای حیات به شمار میرود.استثنائات فضایی
پل نیسن از دانشگاه آرهاوس دانمارک 33 ستاره خورشیدمانند را که اخترشناسان از وجود سیارات در مدار آنها اطمینان دارند مورد موشکافی دقیق قرار داده است. بر اساس مشاهدات قبلی، ظاهرا برخی از آنها کربن بیشتری نسبت به اکسیژن داشتهاند که اشارهای به احتمال میزبانی آنها از دنیاهای الماسی بود. نتایج این تحقیق را میتوانید در اینجا ملاحظه کنید.
نیسن میگوید: «من به وجود چنان نسبت بالای کربن به اکسیژن مشکوک بودم.» به همین دلیل وی تحلیل جدید و دقیقتری روی طیف ستارگان انجام داد و آنها را با طیف خورشید مقایسه کرد. وی دریافت که بر خلاف تصور پیشین، تمام آن ستارگان اکسیژن بیشتری در مقایسه با کربن دارند؛ موضوعی که تاکیدی بر این عقیده به شمار میرفت که دنیاهای الماسنشان از آنچه که تصور میشد کمیابتر هستند.
کارتر باند نیز با نتایج نیسن موافق است. وی میگوید: «احتمالا آنها در مقایسه با قوانین معمولی استثناء به شمار میروند.» نتایج مشاهدات نیسن همچنین باعث قانع شدن یکی دیگر از مدافعان دنیاهای کربنی، مارک کوچنر از مرکز پروازهای فضایی گودارد ناسا شده است. اکنون وی تخمین میزند که حداقل در بخشی از کهکشان راه شیری که ما حضور داریم، نسبت سیارات کربنی در مقایسه با دنیاهای سیلیکاتی تنها 1 به 1000 است. وی میگوید: «در مقایسه با گذشته، این عدد یک سقوط آزاد به شمار میرود.»
شاید این خبر بدی برای غارتگران کهکشانی باشد، اما خبر دلگرم کنندهای برای دسته دیگری از شکارچیان گنج است: آنهایی که به دنبال حیات فرازمینی میگردند. سیارات کربنی به احتمال فراوان دنیاهایی خشک و بدون حیات هستند، اما دنیاهای سیلیکاتی مانند سیاره ما میزان اکسیژن فراوانی دارند و بنابراین شانس بهتری برای میزبانی آب دارند؛ عنصری کلیدی برای حیات از نوعی که ما میشناسیم.