۳ اسفند ۱۴۰۴ – ۱۳:۰۶
افزایش بیرویه جمعیت سگها نهتنها کمکی به بهبود وضعیت آنها نمیکند، بلکه میتواند به زیان اکوسیستم و حیاتوحش تمام شود. دلسوزی بدون شناخت، الزاماً به نتیجه مطلوب منجر خواهد شد.
به گزارش مشرق، عرصه محیطزیستی بر ۱۷ قلاده بازمانده یوزپلنگ آسیایی، روزبهروز تنگتر میشود. تا پیشازاین، محور اصلی نگرانیهای محیطزیستی در زیستگاههای توران و میاندشت، حول محور تصادفات جادهای، تخریب فیزیکی زیستگاه و کمبود بودجههای حفاظتی میچرخید؛ اما اکنون، یک تهدید بیولوژیک از مرزهای شهری و روستایی عبور و به قلب امنترین پناهگاههای حیاتوحش ایران رسوخ کرده است. حالا انتقال بیماریهای ویروسی کشنده، بهویژه ویروس «دیستمپر» (Canine Distemper)، به یکی از چالشهای دامپزشکان حیاتوحش و کنشگران محیطزیست تبدیل شده است؛ ویروسی که بهواسطه گستردگی جمعیت ناقلان، میتواند بدون ایجاد هیچگونه ردپای فیزیکی، آسیبهای جبرانناپذیری بر پیکره جمعیت گربهسانان نادر کشور وارد کند.
سرریز شدن جمعیت حیوانات بلاصاحب، بهویژه سگهای ولگرد، به شهرها و عرصههای طبیعی، دیگر تنها یک معضل خدمات شهری نیست، بلکه به یاز منظر اخلاقی و حقوقی، قیاسی معالفارق است. انسان به اعتبار شأن و جایگاه انسانی خود، مستحق حمایت، درمان و تلاش برای بقاست و این موضوع از چهارچوبهای حقوقی و اخلاقی مشخصی تبعیت میکند. همچنین باید توجه داشت برخی از این صفحهها تنها به جمعآوری کمک مالی اکتفا نمیکنند، بلکه در حوزههای اقتصادی مرتبط با حیوانات خانگی نیز فعالیت دارند؛ از فروش غذا و لوازم نگهداری گرفته تا خدمات جانبی؛ بنابراین منافع اقتصادی نیز در این میان وجود دارد. بااینهمه، راهکار اساسی همچنان افزایش آگاهی عمومی، گفتوگوی منطقی و ارائه اطلاعات علمی و دقیق است؛ زیرا مدیریت چنین پدیدهای بدون همراهی و اقناع افکار عمومی امکانپذیر نخواهد بود.»