تریبون جشنواره ونیز میتوانست صدایی از جنایتهایی باشد که غرب به ایران تحمیل کرد، اما صحبت از این قساوتها جایش را به خطابهای داد که موضوعش، آزادی دروغینی بود که به مذاق غربیها خوش میآید.
خبرگزاری مهر – مجله مهر: «وَإِنْ لَمْ یَکُنْ لَکُمْ دِینٌ وَکُنْتُمْ لَا تَخَافُونَ الْمَعَادَ، فَکُونُوا أَحْرَارًا فِی دُنْیَاکُمْ». این همان جمله جاودانه امام حسین علیهالسلام است که میفرمایند: اگر دین ندارید و از روز قیامت نمیترسید، دستکم در دنیایتان آزاده باشید. حر و آزادگی در مکتب امام حسین علیهالسلام به این معناست که برای آزادگی نباید به ظلم و پستی تن دهیم؛ یعنی انسان، حتی در سختترین شرایط نباید آزاد بودن خود را به بهای خوشایند دیگران بفروشد. حالا این جمله گرانبها را بگذارید کنار تصویری که این روزها از جشنواره ونیز به جهان مخابره شد؛ جایی که یک بازیگر زن ایرانی، بهعنوان نماینده ملت ایران، بالای صحنه رفت تا جایزهاش را دریافت کند. جایزهای که میتوانست فرصتی باشد برای سخن گفتن از مردمی که در روزهای جنگ، امریکا و صهیونیست، خانه و کاشانه و عزیزانشان را از آنها ربود و از زنانی گفت که زیر موشکهای آمریکایی جان باختند، از مادرانی که فرزندانشان را از دست دادند و از کودکانی که دیگر به خانه برنمیگردند.
اما در قرن بیستویکم، آدمی با تمام ادعاهای پوچ و عبثاش از فهم مفاهیم عمیقی چون آزادی، پس از دریافت جایزه در جشنواره ونیز، پشت تریبون میرود و بعد از گذشت تمام روزهایی که همهمان، زن و مرد، پیر و جوان، با گوشت و پوست و استخوانمان از آنچه جهان متوحش غرب بر ما روا داشت، رنج کشیدیم؛ به عنوان خطابه خود، آرزوی آزادی را سر میدهد که سراسر کذب و وهم است و عروسک خیمه شبه بازی جهان غرب میشود و از آزادی زنان سخن میگوید. بی آنکه چشمش را بر این حقیقت باز کند که چه بسیار زنان بیگناه این سرزمین که زیر بار موشکهای آمریکایی جان خود را از دست دادند و چه بسیار کودکانی، همانند فرشتگان میناب، که با قساوت بیرحمانه ارتش آمریکا، چشم از جهان فروبستند و آزادی در زیستن را همان داعیه داران به اصطلاح آزادی، از آنها سلب کردند. و دمی بعد با بغضی که گویی جلوی دوربین فیلمبرداری ایستاده و کارگردان کلمه «اکشن» را بر زبان رانده باشد، اشکی در چشمانش میدواند و از همان آزادی سخن میراند که به مذاق فرنگیها خوش میآید.