گویی بارِ غریبی بر دوشِ سنگفرشهای این خیابان افتاده و سنگینی می کند؛ باری که نه از جنسِ خاطرههای قدیمیِ این محله است، نه از جنسِ رفتوآمدهای همیشگیِ ساکنانش.
به گزارش خبرنگار اجتماعی تابناک، اینجا، کنارِ سفارتِ افغانستان، حالا دیگر چیزی شبیه به خودش نیست. روزهایی که شاید عباسآباد را به آرامی و سکوت میشناختند، حالا به قصهای دور تبدیل شدهاند؛ قصهای که انگار تنها در حافظه قدیمی محله باقی مانده است.
از طالبان به بعد
از وقتی طالبان بر کابل مسلط شد، موجِ آدمهایی که به این خیابان سرازیر شدند، انگار هیچوقت قطع نشده است. صفهای طولانی صدها و هزاران نفره اتباع افغانستانی، چهرههای خسته، زنهایی با چادرهای رنگورورفته، مردهایی که بارِ بستههایشان را روی زمین میکشند، و بچههایی که میانِ این همه شلوغی گم شدهاند.
اینجا، دیگر فقط یک خیابان عادی در تهران نیست؛ گویی شهری موازی است که هر روز بزرگتر میشود و هر شب، نفسهایش را تا صبح در سینه حبس میکند. حال خانه ها و آپارتمانهای حوالی سفارتخانه خوب نیست و ساکنانش دلهره دارند.
